Harm en Hilma d'r op uut

We hebben vanmorgen lekker uitgeslapen. Als we opstaan blijkt dat we ook dit weekend weer veel geluk hebben met het weer. Het vriest, dat wel, maar de zon schijnt en de wind is nagenoeg gaan liggen. Na het ontbijt vertrekken we dan ook opgewekt naar Drouwen. Ons doel is de parkeerplaats bij het boomkroonpad. Het boomkroonpad zelf is vanwege de corona gesloten. Mocht je in andere tijden eens in de buurt komen is het wel een leuke ervaring. Je loopt hoog door de bomen en ziet het bos als het ware door de ogen van de vogels en de eekhoorns.

Wij kiezen voor een wandeling door de bossen. Al snel valt ons het vele ijshaar op het dode hout op. In dood hout komen schimmels voor. Bij de stofwisseling van deze schimmels komt water vrij dat door kleine poriën naar buiten wordt gedrukt. Bij een hoge luchtvochtigheid en lichte vorst verdampt dit water niet maar bevriest tot haren. Wat een mooi natuur verschijnsel en het levert heel mooie foto’s op.

Ook de rest van de wandeling is weer een traktatie. We hebben de langste route gekozen en wanen ons met z’n tweeën vaak alleen op de wereld. De omgeving is gevarieerd met loofbomen, naaldbomen en heidevelden. Ook in dit gebied zijn er prachtige vennen. Sem vind dat altijd fantastisch. Alleen is het harde laagje op het water wel lastig als je wil drinken.

Later dit jaar gaan we vast nog eens een weekendje met de camper naar dit deel van Drenthe. Morgen om 10:00 moeten we het chalet verlaten hebben. Als het weer morgen weer zo goed is gaan we vast nog een leuk plekje zoeken voor een wandeling.

Tot morgn

 

Alsnog de route.

Tot nu toe hebben we het geweldig naar de zin. Overdag in de natuur en in de namiddag en avond lekker chillen in ons chaletje. Vooral ook fijn omdat we hier geen enkele stress ondervinden. Niet van ons werk en ook niet van de corona met de bijbehorende maatregelen. Lekker op ons zelf, met z’n tweeën heerlijk een paar dagen genieten. Sem geniet volop mee al wordt hij er tegenwoordig wel erg moe van.

Vanmorgen gaan we na een uitgebreid ontbijt op zoek naar een leuke plek om te wandelen. Tijdens het zoeken stuiten we op het Pinetum Ter Borgh bij Anloo. Het Penitum is eigenlijk een soort openluchtmuseum. Er zijn circa 500 naaldbomen uit alle werelddelen bijeen gebracht. Het varieert van hele kleine die nauwelijks boven het maaiveld uitkomen tot exemplaren uit de categorie mammoet bomen. De bomen staan kris kras door elkaar en zijn via fraaie kronkelpaadjes te bereiken. Op bordjes is de naam en herkomst te lezen. Het onderhoud wordt uitgevoerd door vrijwilligers en die leveren goed werk. Al met al een aanrader om eens te gaan bezoeken.

Het Pinetum ligt midden tussen bossen en heidevelden van Anloo en we vinden dan ook al snel een wandelroute die ons langs beide voert. Zoals het Drenthe betaamd treffen we al snel een hunebed aan. Een goede gelegenheid voor Sem om aan te tonen dat hij het klimmen nog niet heeft verleerd.

We zijn, voor zover wij weten, nog nooit eerder in deze bossen geweest en dat is best stom want het is een prachtig gebied. Wel is het jammer dat de paden door de regen erg modderig en soms bijna onbegaanbaar zijn. Hier en daar een stukje door de bos en zo komen we toch waar we zijn willen.

Onze wandeling brengt ons ook op de locatie waar zich tijdens de tweede wereldoorlog een onderduikershol bevond. Vanuit daar werd ook verzetswerk georganiseerd. Met de mensen die er ondergedoken zaten is het niet goed afgelopen. Ze zijn opgepakt en drie personen zijn geëxecuteerd. Misschien nog triester en volstrekt zinloos is het feit dat 2 dagen voor het einde van de oorlog  op dezelfde plaats nog 10 mensen uit het verzet zijn omgebracht. Wat goed dat er voor deze mensen nog steeds overal monumenten te vinden zijn. We mogen hun inzet voor de vrijheid nooit vergeten en hopelijk help het om latere generaties te laten beseffen dat onze vrijheid niet vanzelfsprekend is.

De weersvoorspelling voor morgen is best redelijk. Kan onze zoektocht naar andere, voor ons onbekende, gebieden doorgaan.

Tot morgn

Het was tijd om de coronasleur even te doorbreken. Daarom zijn we vandaag voor een korte break vertrokken naar het Hunzepark waar we een chaletje hebben gehuurd. Vanmorgen eerst nog een paar uur naar het werk, maar na de lunch snel op pad richting Drenthe. De afgelopen dagen was de weersverwachting voor dit weekeinde niet je van het, maar vandaag is alles anders. De zon schijnt uitbundig aan de bijna wolkenvrije hemel. We besluiten een tussenstop te maken bij Spier voor een wandeling in het Dwingelerveld. Heerlijk zo’n wandeling met de zon op je gezicht. Wel jammer dat de paden, vanwege de recente regen soms tot modderpoelen waren getransformeerd. Gelukkig hadden wij bijpassend schoeisel. Iets wat niet iedere wandelaar kon zeggen.

Tegen vier uur komen we aan bij het Hunzepark. Na het inchecken vinden we al snel ons chaletje met uitzicht op een grote waterpartij. Mooi plekje. Op de oevers vrolijk snaterende ganzen en op de speelsteiger zat een joekel van een buizerd. Prima plekje voor een weekendje.

Morgen gaan we vast ergens lekker wandelen. Waar? Dat zoeken we morgen wel uit.

Tot Morgen

Vanmorgen eerst uitgeslapen en daarna naar het strand. We gaan weer naar de Langeveldslag. Er is daar een heel ruime parkeerplaats,maar vandaag was hij bijna te klein. Heel veel mensen hebben deze zondag het strand opgezocht.

We lopen dit keer in de richting Zandvoort. Op het strand zelf was niet veel te beleven deze dag. De zee is rustig en er hangt een grijze nevel. Na een paar kilometer wordt aangegeven dat we een strandreservaat binnenlopen. Sem moet daar aan de riem. Het hoe en waarom is volkomen onduidelijk. In het reservaat is niks meer te zien. Er lopen veel honden gewoon los en wij sluiten ons daar bij aan. De Zandvoortse boa’s zijn echter heel attent en ze spreken ons op de terugweg aan. Het blijft bij een waarschuwing.

Morgen weer naar huis met een tussenstop bij Volkert en Bertie.

Vandaag om 10:00 arriveert Han bij Ons op Park Dunimar. Na een warm welkom en een kop koffie vertrekken we naar de Waterleidingduinen. Vandaag niet gecultiveerd over de paden maar struinen dwars door de duinen. Han kent het gebied op zijn duimpje en is onze gids door een gebied vol herten, vossen en wat we verder allemaal tegen kwamen. Te veel om te beschrijven. Daarom laten we de foto’s het verhaal vertellen.

Han: Nog maals hartelijk dank voor deze mooie tocht.

Morgen gaan we weer met Sem naar het strand. Hij heeft vandaag goed op ons huisje gepast.

Gelukkig is de vergadering bij Aqualysis  ruim voor middag afgelopen. Tijd om de spullen in de auto te pakken, nog even een snelle lunch en dan op naar Noordwijkerhout. Ons eerste doel  is het strand. We hebben met Landal afgesproken dat we tussen vier en vijf aankomen.

De reis voorloopt voorspoedig. Wel rijden we, vanwege een file, dit keer via Almere. Het is twee uur als we bij Langeveldslag (het strand) aankomen. We besluiten over het strand richting Noordwijk te lopen. Het is hoog water en daarom is het overgebleven strand erg mul. Na een uurtje lopen over het strand besluiten we via de duinen terug te lopen. Ergens in de buurt van de golfbaan gaat het fout. We moeten omlopen en daar ging het niet helemaal goed. We lopen een flink eind om en zijn uiteindelijk pas om half vijf terug bij de auto.

Aanmelden en onze spullen opruimen is vervolgens snel klaar. Na een flink bord snert begint onze avond. Deze brengen we met de beentjes omhoog op de bank door. Morgen gaan we met Han de waterleidingduinen verkennen. Niet netjes over de paden, maar vol door het terrein. Han weet er de weg. Het is zo ongeveer zijn “speeltuin”

Vandaag voor het eerst een correcte titel boven het stukje. De camping heet niet “De Kuierberg” maar gewoon enkel “Kuiperberg”.

Het is vandaag al weer de laatste dag om er op uit te trekken in het Twentse land. De zon weet ook deze morgen de wolken al regelmatig te doorbreken en het belooft een mooie dag te worden. We kiezen weer voor dezelfde combinatie als gisteren, Eerst op de fiets, dan wandelen en vervolgens weer op te fiets terug naar de camper. Ons doel is vandaag het Springendal. Op de fiets gaan we naar de parkeerplaats bij de brandtoren. Vanaf daar vertrekken veel rondwandelingen We lopen vandaag zo’n 12 kilometer verdeeld over twee routes en fietsen in totaal ongeveer 17 kilometer. De natuur blijft een ontdekkingstocht, Vandaag, het is er de tijd van het jaar voor weer veel mooi gevormde paddenstoelen gezien. Variatie zat op dat gebied.

We beginnen langzamerhand echt een liefde voor Twente te ontwikkelen. Liefde voor de no nonsens bevolking en voor de gemoedelijke sfeer. Liefde voor de bossen en de heidevelden met de grazende schaapskudde. Liefde voor de akkers met gewassen en de weides waarin nog gewoon de koeien en paarden lopen te grazen. Liefde voor de handgemaakte eiken hekken die weides en paden afsluiten. Liefde voor de vele beken en beekjes met hun watermolens, Liefde voor de kleine goed onderhouden kapelletjes die je overal langs de weg zit staan. Liefde voor …. tja .. gewoon heel Twente dus.

Morgen gaan we weer terug naar Hasselt, maar één ding weten we zeker. Naar Twente komen we zeker nog terug.

De lucht boven Ootmarsum blijkt grijs te zijn als we deze morgen het hoofd buiten de deur steken. Het is droog en nog behoorlijk koud buiten. Eerst maar eens een dik vest aan voor we Sem uitlaten. De broodjesservice op de camping functioneert prima. De bestelling ligt al netjes op ons te wachten.

Na douchen en ontbijt zetten we de fietsen en Sems kar klaar voor vertrek. We hebben een traject gekozen langs de fietsknooppunten waarbij ons doel het Dal van de Mosbeek is. Daar willen we vervolgens wandelend rondkijken om vervolgens weer op de fiets terug naar de camping te rijden.

Het is een mooie rit richting het Dal van de Mosbeek. De zon slaagt er steeds vaker in om de grijze wolken te doorbreken en daar wordt de hele wereld wat vrolijker van. We zien erg veel buizerds tijdens het fietsen. Ze rusten uit op paaltjes langs een weiland of zweven, op zoek naar prooi,  majestueus rondjes boven het glooiende landschap. Het zelfde glooiende landschap zorgt er voor dat wij regelmatig stevig moeten trappen om een helling te bedwingen.

Aangekomen bij de Mosbeek kiezen wij voor de met gele pijlen aangegeven wandelroute. Het eerste deel loopt parallel aan de beek. Later verlaten we de beek en lopen we door bossen en langs heidevelden.

We hebben al eerder de vele paddenstoelen vermeld die we tegenkomen in de bossen. Hieronder nog een aantal exemplaren. Vooral de goudkleurigen, die hebben we nog nooit eerder gezien.

Dat klootschieten een in Twente veel beoefende sport is wordt wel duidelijk door de vele speciale klootschietbanen in de bossen. Vandaag treffen we er één waar dit keer eens geen herdenkingssteen voor een overleden terreinbeheerder staat. Degene die verantwoordelijk is voor deze gladde baan leeft blijkbaar nog.

Als we terug zijn bij de camper en onze spullen aan het opruimen zijn komt een roodborstje eens van dichtbij bekijken wat we aan het doen zijn.

Morgen waarschijnlijk hetzelfde scenario maar dan richting Spingendal.

Tot morgen

 

De afgelopen nacht prima geslapen in de camper. Geen last van de kou gehad. Hoewel het buiten flink was afgekoeld was het vanmorgen in de camper nog bijna 14 graden. Ook hebben we hier nog geen druppel regen gehad. Prima weer voor onze late vakantie.

We zijn er gisteren niet aan toe gekomen om de fietsen van de camper te halen en de fietskar in elkaar te zetten. We besluiten vandaag maar te gaan wandelen en dan in de middag de fietsen klaar te zetten voor morgen. Op steenworp afstand starten diverse bewegwijzerde wandelroutes. Wij kiezen ervoor om met de oranje te starten en deze wat te verlengen met stukken van andere routes. We schatten dat de route zo dik 10 kilometer zal zijn. Vol goede moed gaan we op pad. We lopen door een prachtig glooiend landschap ten noordwesten van Ootmarsum. Uitgestrekte kavels landbouwgrond en weides worden afgewisseld met stukken bos en heide. Hoewel de wandelpaden vaak niet heel breed zijn, zijn ze wel goed begaanbaar.

Aan de bomen is het nog lang niet overal te zien dat het herfst is. Groen overweegt. De vele paddenstoelen die overal groeien vertellen echter een het ware verhaal. Er zijn soms mooi vormgegeven exemplaren te vinden. Ook komen we over paden die parallel aan de oude stuwwallen lopen.

De tocht brengt ons ook langs huisjes die ver van andere bewoning in het groen verscholen liggen. Prachtige plekken als je van rust houdt, maar verder wel overal ver vanaf.

De kleine met de luiken voor de ramen lijkt ons ideaal als tweede (vakantie) woning.

Als we klaar zijn met ons rondje is het nog redelijk vroeg in de middag. Wij besluiten nog even naar Ootmarsum te lopen. Ondanks dat de horeca gesloten is zijn er nog veel mensen op de been. In een straatje staat een beeld van een kwajongen met een katapult in zijn handen. Het doet ons onmiddellijk denken aan de verhalen van pa over zijn jeugd en schooltijd waarin de katapult, de lantaarns langs het Zwarte pad en het haantje op de kerktoren een belangrijke rol speelden.

Na het avondeten doen we nog een rondje met Sem waarbij we over de landerijen en tussen de bomen door een mooie blijk op een kerktoren van Ootmarsum krijgen.

Morgen gaan we op de fiets.

Tot morgen