Harm en Hilma d'r op uut

Voor vandaag is een droge dag voorspeld en dat blijkt ook, op een enkele verdwaalde druppel in de morgen na, zo te zijn. Nu het weer het toe laat gaan we vandaag een stuk over het eiland fietsen. Op naar de receptie waar we twee fietsen en een hondenkar huren. Bij het sanitair gebouw hangt een kaart van de regio met daarop de fietsknooppunten aangegeven.

Wij kiezen knooppunten die ons van Dishoek via Zoutelande en Meliskerke naar Middelburg brengen. Vanaf Middelburg willen we langs het kanaal naar Oost Souburg en Vlissingen rijden en vandaar weer terug naar de camping.

Al snel bereiken we Zoutelande. Het is een typisch kustplaatsje en het wemelt er van de toeristen. We wandelen  door de winkelstraat die net als in alle kustplaatsjes bestaat uit een aaneenschakeling van terrassen, kledingzaken en souvenirwinkeltjes. We doen een rondje om de kerk en beklimmen de dijk die Zoutelande tegen het zeewater moet beschermen. Sem laten we nog een poosje uitrazen op het strand en dan gaan we verder op onze stalen rossen.

We komen over veel wegen die omzoomd zijn met zogenaamde mantelingen. Hoge heggen aan beide zijden van de weg die de weggebruiker moet beschermen tegen de wind. Typisch iets voor deze streek van het land.

Aangekomen in Middelburg parkeren we onze fietsen net buiten het centrum. Ook hier is goed te merken dat het vakantieseizoen in Nederland en Duitsland nog niet is afgesloten. Het is gezellig druk in de stad en de terrassen zijn goed gevuld. We zien weer vele fraaie bouwwerken waaronder het stadhuis.  Het stadhuis en de omringende panden zijn kunstig in een koperen maquette nagemaakt. Met een door twee paarden voortgetrokken kar maken we een rondrit door de oude stad.

In zeeland is men erg creatief met muurschilderingen. Deze duif zagen we in Middelburg

Hoewel Sem nog wel een lekkere kar had met echte vering wordt hij er niet echt gelukkig van. Hij rent liever een stuk naast de fiets

De fietstocht is in totaal 37 kilometer en iets voor vijven zijn we terug bij de camper waar een koud biertje op ons wacht. Na het eten wandelen we met Sem nog even naar de strandovergang. Vanaf de top van de duin kijken we over het water waar langzaam de schemering neerdaalt. Zoals altijd passeren nu ook weer de grote vrachtschepen op weg naar hun, voor ons, onbekende bestemming. Al met al een mooi en rustgevend gezicht. De vrachtschepen op de gladde zee, de boeien waarop de lichten aanspringen en aan de overkant de vele lichtjes van Zeeuws Vlaanderen en België.

Morgen leveren we de fietsen weer in en gaan we te voet weer op pad.

 

Tot morgen

Vandaag beginnen we maar met een kort gedicht. Inspiratie genoeg hier in Zeeland

Oktober

Soms zit het in Zeeland mee

Soms zit het in Zeeland tegen

Heel soms een oktober zon

Veelal een oktober regen

Kortom de weersverwachting voor vandaag belooft niet veel goeds. Er wordt ons een flinke hoeveelheid regen in het vooruitzicht gesteld door de verschillende weerdiensten. Als we naar buiten gaan blijkt het allemaal wel mee te vallen. Het is bewolkt, maar echt donkere wolken zijn nergens te vinden en er valt geen regen. We besluiten dan ook om na het ontbijt naar Vlissingen te lopen. Mocht het toch gaan regenen dan zijn in de stad eenvoudig schuilmogelijkheden te vinden.

Als we een eindje op weg zijn lijkt het erop dat het gedicht en de weermensen gelijk krijgen. Het begint te miezeren. Niet veel water in 1 keer. Loop je echter 4 kilometer door het gemiezer, dan is je broek toch behoorlijk doorweekt. Aan het begin van de boulevard vinden we al snel een gezellig warm kroegje. Onder het genot van een warme koffie laten we onze wandelbroeken een beetje drogen. Gelukkig zijn ze van stof die snel droogt.

Na de koffie lopen we over de boulevard naar het stadscentrum. Onderweg laat Sem zien een prima geschut commandant te zijn en we mogen het gerestaureerde beeld van Michiel de Ruiter natuurlijk niet vergeten.

We lopen langs de oudste zeehaven van Nederland waar zowel Nederlandse als Belgische loodsboten met draaiende motor liggen te wachten op de volgende klant

Vlissingen is best een heel mooie stad. Niet alleen de fraaie kerktoren met zijn carillon is het bekijken meer dan waard. Er zijn ook veel fraaie, vaak goed gerestaureerde, gevels te bewonderen

 

En wat te denken van onderstaande prachtige muurschildering. Heel creatief

Eenmaal uitgekeken in Vlissingen lopen we terug naar de camping. We kiezen weer de hoge route door de duinen. Sem heeft wel genoeg gerend op het strand. Vanaf de hoge duinen hebben we een mooi zicht op het vele scheepsverkeer op de Schelde. We zien onder andere grote vrachtschepen, vissersboten, enkele binnenvaart schepen die zich ook op zee wagen en een Deens werkschip. Op enkele locaties komen de schepen heel dicht onder de kust.

Tijdens de wandeling naar de camping blijft het droog. De wind is sinds de ochtend wel flink aangetrokken en dat is aan de zee goed te zien. Voor ons is het net erg. Hij geeft ons een drukkertje in de rug.

Als het weer het toe laat gaan we morgen een rondje over het eiland maken met de (huur)fiets. Nu (20:00) regent het hier pijpenstelen.

Tot morgen

Gisteravond is het laat geworden dus deze morgen slapen we eerst maar eens uit. We hebben ook geen haast. Liever iets later vertrekken en door kunnen rijden dan vroeg vertrekken en in de file belanden. Tegen kwart over tien trappen we de camper aan en richten we hem op het zuiden. Op weg naar een lekkere fiets- en wandelvakantie. We zijn al in Zeeland als we ons realiseren dat we iets essentieels zijn vergeten. De fietsen en de hondenkar staan nog in de schuur in Hasselt. Dat wordt huren of lopen de komende dagen.

Na 285 kilometer en een lunch onderweg arriveren we tegen twee uur bij camping Dishoek waar we al snel een plekje vinden dicht bij de uitgang. Lekker handig als we ‘s-avonds nog met Sem uit moeten.

De weersvoorspellers beloven ons een droge middag waarop wij besluiten het strand op te zoeken. Sem vindt het helemaal geweldig. De wind is net sterk genoeg om af en toe een schuimvlok over het strand te blazen. Telkens weer een goede reden om er achter aan te rennen. Wij lopen over het strand richting Vlissingen. Het is best fijn op het strand. wel moeten we vanwege de vloed vrij hoog op het strand lopen waar het zand erg zacht is. Zoals altijd is er bij Vlissingen veel bedrijvigheid op het water.

Dan, als we dichter bij Vlissingen komen wordt alles anders. De weersvoorspellers zaten er helemaal naast. Wat begint met een beetje gemiezer gaat al gauw over in een serieuze regenbui. Voor ons is er nergens een schuilplek te bekennen. Er zit niks anders op dan zo snel mogelijk door te lopen naar het eerste de beste strandpaviljoen in Vlissingen. Gelukkig brand daar een haardvuurtje en hebben ze warme chocomel. We blijven zeker drie kwartier binnen voordat de bui richting Hasselt is vertrokken.

Terug lopen we over fiets- en voetpaden hoog door de duinen. Best mooi wandelen. Het is redelijk helder en aan de ene kant kijk je uit over de monding van de Schelde en aan de andere kant over Walcheren. Als we bijna bij de camper zijn is het al inmiddels 6 uur. We besluiten om het koken vanavond over te laten aan de kok van strandpaviljoen “Piet Hein”. En wat blijkt: bij Piet Hein smaken de spare ribs erg fijn.

Eenmaal buiten kunnen we genieten van een prachtige zonsondergang. De zon zelf krijgen we niet te zien, maar de effecten op de bewolking zijn prachtig.

Op de achtergrond zijn de kranen van de haven van Zeebrugge goed te zien.

We weten nog niet wat we morgen gaan doen. We maken wel plannen op basis van de weersvoorspelling. Ze zullen er toch niet elke dag naast zitten

Wij hebben deze vakantie niets te klagen over het weer. Vooraf waren de lange termijn verwachtingen niet erg positief en er werd veel regen voorspeld. In de eerste week hebben we twee keer te maken gehad met wat miezerige motregen, maar dat was het dan ook. Vandaag was geen uitzondering. De zon heeft de hele dag geschenen van uit een blauwe hemel en pas nu (19:30) staat ze op het punt om achter een bergrug weg te zaken. Heerlijk wandelweer vandaag.

Ondanks de wat mindere ervaringen gisteren kiezen we toch weer voor een route die is aangegeven op onze wandelkaart. Dit maal kiezen we niet voor bossen maar voor het open veld. De rode route richting Epen, Broek en Mechelen lijkt hieraan te voldoen. De route loopt voor een groot deel door het dal van de geul. Deze beek komen we dan ook regelmatig tegen.

Het is echt genieten deze tocht door het glooiende landschap. Slechts een enkele keer moeten we een stukje over een asfaltweg. De rest van de route gaat over paden en paadjes tussen de landerijen door. Een deel van de route loop je over de weiden. Heel mooi, maar wel goed uitkijken waar je loopt. De koeien zijn nog niet zolang uit de wei en hun sporen liggen overal klaar om lekker in te stappen.

We moeten weer een beroep doen op mensen met kennis van planten en gewassen. De vorige keer kwam Alja met de oplossing maar deze is ook lastig. De bruine stro dikke stelen is een gewas dat we op diverse velden (vele hectares) tegen komen. Het heeft op het eerste oog iets weg van zuring, maar dat is,volgens ons , een onkruid en zal waarschijnlijk niet worden verbouwd.

Ook in dit deel van Limburg veel aandacht voor 75 jaar bevrijding. In Mechelen troffen we deze plaquette en gedenksteen aan.

Morgen, de laatste dag alweer van de vakantie, staat in het teken van inpakken en een kleine 300 kilometer op weg wezen.

Tot in Hasselt of tot onze volgende trip.

Vandaag zijn we teruggekeerd op Nederlandse bodem. Maar het is wel nipt. Als we goed snuiven dan ruiken we Duitsland of België nog. Het is maar net hoe de wind waait. Het adres van de camping geeft Vijlen aan, maar eigenlijk staan we veel dichter bij Camerig. Alles dus diep onder in Limburg en op loopafstand van Vaals.

Camping Rozenhof is een terrassen camping en ligt lekker hoog. We hebben dan ook een prachtig uitzicht over het dal met daarin het plaatsje Epen. Bij de camping hoort een café restaurant en we kunnen inmiddels melden dat de Grimbergen van het vat prima smaakt en de keuken heerlijke gerechten op tafel brengt.

Als we tegen de middag aankomen schijnt er al een vrolijk zonnetje over het Limburgse land. We mogen zelf een plekje zoeken. Het is nog vrij druk op deze camping en de allermooiste plekken zijn helaas bezet. Toch vinden we nog een stekkie vanwaar we diep in het dal kunnen kijken.

Op de camping hebben we een wandelkaart gekocht met daarop een ruim aanbod van bewegwijzerde routes. We kiezen een groen-wit gemarkeerde route die ons deels hoog door de Limburgse heuvels voert en deels door het dal van de Geul gaat. We kunnen deze route op een paar honderd meter van de camping oppakken. We zetten vol goede moed de pas erin. Na twee routebordjes komen we op een T-splitsing waar ieder route bordje ontbreekt. Wij zoeken de schuld bij ons zelf en lopen terug terug tot aan het laatste bordje. Het blijkt dat we in ieder geval niets over het hoofd hebben gezien. We kiezen op de splitsing op goed geluk rechts. De groen-wit gemarkeerde route hebben we niet terug gezien. Wel stuiten we op de gele wandelroute. Die staat ook op onze kaart en lijkt een redelijk alternatief. Jammer, in Limburg was blijkbaar ook een tekort aan gele paaltjes.

We zijn het zat met de routes. Met behulp van de Garmin en Google maps vinden we zelf de weg naar het Geuldal. De geul meandert rustig stromend door het dal. In de weilanden staan mooie beige koeien, stieren en kalveren te herkauwen. Ze bekijken ons nieuwsgierig, maar hebben al snel vrede met onze aanwezigheid.

Na een paar kilometer Geuldal vinden we een paadje omhoog waarbij we om honderd meter van de camping uitkomen. Op naar het terras voor de al eerder genoemde verfrissing.

Hieronder een foto met een deel van een beestje dat zich snel “uit de voeten” maakte toen wij langs kwamen. Wie ziet hem en weet wat het is?

Vanavond waren er nog twee luchtballonnen boven het dal te zien. Eén er van maakte een landing niet zo heel ver van de camping. Iets later konden we genieten van een fraaie zonsondergang. Jammer genoeg ging met de zon ook de temperatuur onderuit.

Tot morgen

 

Berregie op en berregie af. In de Eifel zijn alleen de staanplaatsen voor de campers plat. Voor de rest ga je altijd naar boven of beneden en de paden zijn lang niet altijd geplaveid.

De wandeling die we gisteren bij de VVV gehaald hebben kunnen we oppakken vanaf de camping. Van daaruit lopen we naar Hofer, van Hofer naar Monschau en van daar weer terug naar de camping.

Na ongeveer een kilometer lopen, komen we bij de stuwdam in de Perlbach. Achter de stuwdam zou een groot stuwmeer moeten zijn. Dat stuwmeer is er ook wel, maar de waterstand is bijzonder laag. Aan de oevers kun je goed zien hoe hoog het water ooit heeft gestaan (en waarschijnlijk na de winter weer staat). Als wij hoger komen valt het stuwmeer daar zelfs droog. Er blijft slechts in klein stroompje water over. Het is eenvoudig mogelijk om door het meer naar de andere oever te lopen. Via een stroperspaadje daalt Harm even af naar de door droogte gebarsten bodem van het meer.

We trekken verder naar Hofer. De route voert ons letterlijk door de achtertuin van een restaurant. We pauzeren even voor een kop koffie. Een apfelstrudel met vanillesaus erbij lijkt ons wel wat en wauw, dit is volgens ons geheugen wel de lekkerste apfelstrudel die we ooit gegeten hebben. Mocht je ooit in Hofer komen dan mag je die niet missen. Voor de rest is Hofer een heerlijk rustig bergdorp. Er staan heel fraaie woningen met heel fraaie tuinen en heel fraaie auto’s voor de deur, maar voor de rest is er niet veel te beleven.

We gaan weer verder en bereiken Monschau vanaf een heel andere kant dan gisteren. Inmiddels zijn wij tot grote hoogte gestegen waardoor we een mooi uitzicht hebben op de stad. Als je naar beneden kijkt op de huizen, de kerken en de wegen waan je je bijna in Madurodam. Het is als of je naar een maquette van de stad kijkt. 

Eenmaal beneden willen we een tentoonstelling van zandsculpturen bezoeken. Deze was gisteren gesloten. Vandaag is hij wel open, maar niet voor ons. Het blijkt dat Sem niet mee naar binnen mag dus zien wij er ook maar vanaf en beginnen we aan de laatste paar kilometer terug naar de camping. Dit gaat nog gepaard met een behoorlijke klim en een steile afdaling richting de camping. Wel een gelegenheid voor een laatste landschapsfoto.

Morgen gaan we naar camping Rozenhof in Vijlen. Zijn we weer (al is het nipt) terug in Nederland. Vrijdag rijden we dan terug naar Hasselt.

Tot morgen

 

Vanmorgen hebben we Irrel achter ons gelaten en koers gezet naar het dik 100 kilometer noordelijker gelegen Monschau. We gaan naar camping Perlenau. Een camping die vorig jaar al op ons lijstje stond, maar waar we toen niet aan toe kwamen. Een klein deel van de rit gaat over de autobahn. De rest over provinciale wegen en door heel veel kleine nederzettingen. Het landschap dat we doorkruizen is geweldig mooi. Jammer genoeg vraagt de stijgende en dalende weg met zijn vele (haarspeld)bochten ook de nodige aandacht.

Eenmaal in Monschau aangekomen stoppen we eerst nog even bij de lokale Aldi en zoeken dan de camping op. Ook op deze camping is de receptie overdag gesloten en een bord geeft aan dat we zelf een plekje mogen zoeken. Natuurlijk kiezen we weer voor een plekje aan de beek. Dit keer de Perlenbach.

Na de lunch gaan we op weg naar de Altstad van Monschau. Aan de rand van Monschau komen we bij een grote hal die huisvesting biedt aan een museum met honderden opgezette dieren uit de omgeving. Verder is er in de hal een overdekte markt met veel leuke spullen. Zo is er een grote hoek met producten van de glasblazer en is er fraai houtsnijwerk te koop. Zeker de moeite waard om eens te bezoeken. We kunnen door een kleine technische storing van het toestel hier geen foto’s van tonen.

De altstad van Monchau ligt in een dal en is niet heel erg groot. Op de omringende bergen zijn diverse (ruïnes van) kastelen en burchten te zien en te bezoeken. Ondanks het naseizoen is het er nog erg druk met toeristen. de bebouwing in de stad bestaat voor een groot deel uit vakwerkhuizen. Het is wel gezellig in de nauwe straatjes van de stad. Wat opvalt zijn het grote aantal winkeltjes waar je petten en hoeden kan kopen. Je hoef er echter niet heen te gaan voor een koopje. Alles heeft een behoorlijk prijskaartje.

Wij zoeken en vinden de steile weg die naar de, op het oog, best bewaarde burcht van Monschau leidt. Uiteindelijk zijn we niet zo onder de indruk. Wel heb je een mooi uitzicht op het stadje vanaf het kasteel.

Voor we naar de camper terug gaan halen we bij de plaatselijke VVV nog een kaart met een wandelroute in de omgeving. Deze route hopen we morgen te lopen en hij brengt ons onder andere bij een groot stuwmeer dat gevoed wordt door het bescheiden beekje waar onze camper naast staat.

Tot morgen.

Gisteravond bleef het nog lang warm genoeg om buiten te zitten onder een mooie volle maan. Wij waren overigens wel de enigen op ons veld die dat vonden. De rest zat al vroeg achter de gordijntjes binnen.

Vanochtend was de hemel strak blauw en scheen de zon al volop op onze camper. Na het gebruikelijk ochtend ritueel gingen we dan ook vol goede moed op pad. We hadden optimistisch route 67 uitgezocht. Een route langs de andere zijde van Irrel als gisteren. De route was 13,1 kilometer en met de afstand tot het vertrekpunt erbij kwamen we dan uit op een dikke 17 kilometer. We hadden het idee dat de beentjes goed hersteld waren na de zware wandeling van zaterdag. De eerste kilometers gingen dan ook prima. Het prima te bewandelen pad ging glooiend door het landschap. Sem vermaakte zich in het water of met een langs het pad gevonden stok en Hilma heeft nog weer wat mooie foto’s gemaakt van de Nims

Jammer genoeg voor ons ging het glooiende pad over in een steile klim. Het pad was wel goed begaanbaar, maar aan de klim leek geen einde te komen. Ondertussen kwamen wij er achter dat onze beentjes toch niet zo goed hersteld waren als wij dachten. Eenmaal boven realiseerden we ons ook dat we al geruime tijd geen routebordjes meer hadden gezien. Waren we op het verkeerde pad? De twijfel daarover en het gevoel in de benen deed ons besluiten om over de zelfde weg terug te lopen naar de camper. Natuurlijk hebben we eerst nog wel een paar foto’s gemaakt van het uitzicht

 

Terug in Irrel zijn we direct het eerste terras waar we langs kwamen opgeschoten voor een paar Bittburger Radlers en een tosti Hawai. Dik negen euro is misschien veel geld voor een tosti. Deze was het echter dik waard. Heerlijk een aanrader. Jammer genoeg weten we niet meer hoe het restaurant heet, dus je zal ons moeten meenemen om er te komen .

Na een wandeling die uiteindelijk toch nog 12 kilometer lang was waren we terug op de camping. Ondanks een visverbod ging Harm het toch even proberen. En hoera de eerste vangst van deze vakantie is binnen en de concurrentie had het nakijken.

Morgen vertrekken we naar Monschau waar we weer een paar dagen blijven. Daarna gaan we op aanraden van buren hier op de camping nog twee nachten naar een camping in Vijlen diep in zuid Limburg.

Tot morgen

Vandaag een stralende dag in Irrel. Vol goede moed trekken we onze wandelschoenen aan voor een flinke wandeling door de omgeving. We willen een route door het Eifelgebergte lopen die ons langs de watervallen van Irrel en door de Teufelsschlucht voert. Volgens de VVV een route van 5,8 kilometer, maar wij moeten eerst een flink stuk lopen om bij de route te komen.

Nu we voor de camper zitten, kijken we terug op een hele mooie wandeling, maar het was wel zwaar vandaag. In de bergen was er geen stukje vlakke weg. Het ging constant omhoog en omlaag en veelal over smalle, met stenen bedekte, paadjes langs de rand van steile hellingen. Op veel plekken waren provisorische trappen gemaakt van dikke platte stenen. Dat hielp in ieder geval een beetje. Dat over de paden, maar als je om je heen keek geweldig. Wat een mooie natuur.

Van de bijzondere bezienswaardigheden komen we eerst uit bij de watervallen van Irrel. Het is niet bepaald de Niagara  waterval maar wel erg mooi. Het totale waterverval is 17 meter, maar het gebeurt allemaal in meerdere kleine stappen. Zeker de moeite van een bezoek waard.

Verderop lopen we langs een beekje die zijn eigen kleine watervalletjes voedt.

Zoals op de foto’s te zien is bereiken we tijdens onze tocht grote hoogtes.

Tegen het eind van de route bereiken we de Teufelsschlucht. Een smalle diepe kloof door de rotsen. Om hier door te lopen moet je geen last van claustrofobie hebben want hier komen de wanden letterlijk op je aan. Soms moeten we diep bukken om een lage doorgang te nemen. Soms is het zo smal dat onze rugzakken schurend protesteren tegen de mishandeling. Maar mooi is het er wel.

Tijdens onze wandeling kwamen we ook langs een veldje met roze bloemetjes. Het had wel wat van krokussen. Wie weet wat voor bloemen dit zijn?

Morgen blijven we nog in Irrel. We gaan vast wel een stukje lopen alleen vast niet 16,5 kilometer zoals vandaag.

 

Tot morgen

 

Vandaag hebben we het mooie Saarburg verlaten en naar het noorden langs de Saar gereden tot aan Trier. Vanaf daar weer richting Luxemburgse grens om uit te komen op camping Nimseck in Irrel. Een mooie rit. Wel veel klimmen, dalen en langzaam verkeer. De versnellingsbak is vandaag flink aan het werk gezet. In vergelijking met Saarburg is het erg rustig op deze camping. Vandaar dat we een ruime plek aan de Nims hebben ingenomen. De Nims stroomt langs een groot deel van de camping, die daar dan ook haar naam aan ontleent.

Na de lunch zijn we naar Irrel gelopen om een VVV te zoeken en de stad te verkennen. Er zijn maar weinig foto’s van want Irrel is een saaie stad. Wel hebben we bij de VVV mooie wandelroutes meegekregen voor de komende dagen. Het wordt weer klimmen en dalen, maar wij hebben er zin in.

Tot morgen