Harm en Hilma d'r op uut

De lucht boven Ootmarsum blijkt grijs te zijn als we deze morgen het hoofd buiten de deur steken. Het is droog en nog behoorlijk koud buiten. Eerst maar eens een dik vest aan voor we Sem uitlaten. De broodjesservice op de camping functioneert prima. De bestelling ligt al netjes op ons te wachten.

Na douchen en ontbijt zetten we de fietsen en Sems kar klaar voor vertrek. We hebben een traject gekozen langs de fietsknooppunten waarbij ons doel het Dal van de Mosbeek is. Daar willen we vervolgens wandelend rondkijken om vervolgens weer op de fiets terug naar de camping te rijden.

Het is een mooie rit richting het Dal van de Mosbeek. De zon slaagt er steeds vaker in om de grijze wolken te doorbreken en daar wordt de hele wereld wat vrolijker van. We zien erg veel buizerds tijdens het fietsen. Ze rusten uit op paaltjes langs een weiland of zweven, op zoek naar prooi,  majestueus rondjes boven het glooiende landschap. Het zelfde glooiende landschap zorgt er voor dat wij regelmatig stevig moeten trappen om een helling te bedwingen.

Aangekomen bij de Mosbeek kiezen wij voor de met gele pijlen aangegeven wandelroute. Het eerste deel loopt parallel aan de beek. Later verlaten we de beek en lopen we door bossen en langs heidevelden.

We hebben al eerder de vele paddenstoelen vermeld die we tegenkomen in de bossen. Hieronder nog een aantal exemplaren. Vooral de goudkleurigen, die hebben we nog nooit eerder gezien.

Dat klootschieten een in Twente veel beoefende sport is wordt wel duidelijk door de vele speciale klootschietbanen in de bossen. Vandaag treffen we er één waar dit keer eens geen herdenkingssteen voor een overleden terreinbeheerder staat. Degene die verantwoordelijk is voor deze gladde baan leeft blijkbaar nog.

Als we terug zijn bij de camper en onze spullen aan het opruimen zijn komt een roodborstje eens van dichtbij bekijken wat we aan het doen zijn.

Morgen waarschijnlijk hetzelfde scenario maar dan richting Spingendal.

Tot morgen

 

De afgelopen nacht prima geslapen in de camper. Geen last van de kou gehad. Hoewel het buiten flink was afgekoeld was het vanmorgen in de camper nog bijna 14 graden. Ook hebben we hier nog geen druppel regen gehad. Prima weer voor onze late vakantie.

We zijn er gisteren niet aan toe gekomen om de fietsen van de camper te halen en de fietskar in elkaar te zetten. We besluiten vandaag maar te gaan wandelen en dan in de middag de fietsen klaar te zetten voor morgen. Op steenworp afstand starten diverse bewegwijzerde wandelroutes. Wij kiezen ervoor om met de oranje te starten en deze wat te verlengen met stukken van andere routes. We schatten dat de route zo dik 10 kilometer zal zijn. Vol goede moed gaan we op pad. We lopen door een prachtig glooiend landschap ten noordwesten van Ootmarsum. Uitgestrekte kavels landbouwgrond en weides worden afgewisseld met stukken bos en heide. Hoewel de wandelpaden vaak niet heel breed zijn, zijn ze wel goed begaanbaar.

Aan de bomen is het nog lang niet overal te zien dat het herfst is. Groen overweegt. De vele paddenstoelen die overal groeien vertellen echter een het ware verhaal. Er zijn soms mooi vormgegeven exemplaren te vinden. Ook komen we over paden die parallel aan de oude stuwwallen lopen.

De tocht brengt ons ook langs huisjes die ver van andere bewoning in het groen verscholen liggen. Prachtige plekken als je van rust houdt, maar verder wel overal ver vanaf.

De kleine met de luiken voor de ramen lijkt ons ideaal als tweede (vakantie) woning.

Als we klaar zijn met ons rondje is het nog redelijk vroeg in de middag. Wij besluiten nog even naar Ootmarsum te lopen. Ondanks dat de horeca gesloten is zijn er nog veel mensen op de been. In een straatje staat een beeld van een kwajongen met een katapult in zijn handen. Het doet ons onmiddellijk denken aan de verhalen van pa over zijn jeugd en schooltijd waarin de katapult, de lantaarns langs het Zwarte pad en het haantje op de kerktoren een belangrijke rol speelden.

Na het avondeten doen we nog een rondje met Sem waarbij we over de landerijen en tussen de bomen door een mooie blijk op een kerktoren van Ootmarsum krijgen.

Morgen gaan we op de fiets.

Tot morgen

 

Vandaag is de eerste dag van een korte trip naar Ootmarsum om het camperseizoen 2020 af te sluiten. We hadden niet echt haast deze morgen, maar het uitslapen werd afgebroken door onze interne natuurlijke klok die anders besliste. Alle voorbereidingen op het vertrek waren reeds gedaan met het gevolg dat we al op tijd richting Ootmarsum vertrokken. Ruim voor de middag rijden we het terrein ven De Kuiperberg op en er zijn voldoende vrije plekken om uit te kiezen. We staan trouwens zeker niet alleen op de camping. Er zijn nog veel meer kampeerders voor wie het seizoen nog niet over is.

Na de middag wandelen we naar Ootmarsum. Er is daar nog tot 30 oktober een tijdelijke wandelroute die je langs een groot aantal beelden van jonge olifanten voert. Deze beelden behoren bij de “Elephant parade”. Elephant parade is een grote openlucht tentoonstelling met tientallen gedecoreerde beelden van jonge olifanten. Het doel van Elephant parade is om aandacht te vragen voor de bescherming en het behoud van de Aziatische olifant. De opbrengsten worden daar ook voor een groot deel aan besteed. Een deel van de olifantjes is beschilderd door wereldsterren als Katy Perry, Tommy Hilfinger, Bryan Adams,…enz. De tentoonstelling is eerder onder andere  te zien geweest in Hong Kong, New York, Bangkok, Londen en Amsterdam.

De wandeling voert je voor het grootste deel door het centrum van de stad. De olifantjes zijn een leuke aanvulling, maar zonder de olifantjes was het ook wel een leuke wandeling geweest. Tijdens de wandeling komen we ook langs het openluchtmuseum. We besluiten hier ook even binnen te lopen. Het is een goed verzorgd museum die de geschiedenis van Twente en haar bewoners laat zien. Bij de kassa krijg je een toestelletje mee die je bij de verschillende bouwwerken kan activeren. Herman Finkers vertelt je vervolgens op zijn eigen humoristische wijze wat je om je heen ziet en hoe de mensen die er woonden en werkten leefden. Al met al een prachtig museum en zeker een aanrader als je eens in de buurt komt.

De watermolen die ook in het museum van dichtbij te zien is krijgt zijn energie door het stromende water van de Molenbeek. Echt inventief bij het bedenken van namen voor beken  waren de oude Twentenaren niet

Nog een aantal dingen die opvielen vandaag zijn de vrolijk draaiende en prachtig gerestaureerde korenmolen en de uiterst fraaie antieke ANWB wegwijzers die hier nog in gebruik zijn. Jammer dat ze bijna overal verder al zijn weggehaald.

Tot Morgen

Op onze tweede dag in Hameln gaan we op zoek naar de Hamel. Een beek/riviertje wiens naam onlosmakelijk aan Hameln is verbonden. Op de plattegrond van de stad is hij aangegeven met een halve cirkel die om/door de stad loopt waarna hij uitmondt in de Weser ongeveer aan de andere oever voor onze camper. Vanaf deze kant zien we echter niets.

Het blijkt inderdaad even zoeken voor dat we de Hamel hebben gevonden. Als we hem voor het eerst zien lijkt het door de vele waterplanten maar een smal slootje en dat is het eigenlijk ook. Het volgen van de Hamel blijkt nog best lastig. Soms loopt hij langs gebouwen met afgesloten terreinen en moeten we even een blokje om. Soms verdwijnt hij helemaal uit beeld en loopt hij waarschijnlijk een stuk ondergronds door een tunneltje o.i.d. Er zijn ook plekken waar weinig waterplanten groeien en daar is hij te zien in zijn oorspronkelijke breedte van een meter of vijf. Ondanks of dankzij de lage waterstand zien we af en toe een forelletje die de Hamel als woonplaats heeft gekozen. Onze speurtocht eindigt als de Hamel Hameln verlaat.

De Hamel loopt voornamelijk door een wat nieuwer deel van de stad. Hier zijn veel scholen voor voortgezet en hoger onderwijs te vinden en ook in dit deel tref je mooie gevels en gebouwen aan.

Gisteren hebben we gezien dat de rondvaartboot ‘s-middags om drie uur vertrekt. Het is rond enen dus is er nog genoeg tijd om nog even in de Altstadt rond te kijken. Er zijn nog genoeg straten die we niet hebben gezien. We hebben weer wat prachtige gevels en straatjes van dit betoverde stadje vastgelegd. De meeste vakwerkhuizen stammen uit de 17e en 18e eeuw. Ook heel grappig en origineel  waren de gebreide ratten die op paaltjes waren bevestigd.

Om drie uur stappen we aan boord van de rondvaartboot voor een tocht van 2 uur over de Weser. De zon is inmiddels verdwenen, het heeft even geregend en de temperatuur is inmiddels een paar graden gedaald. In onze korte broek en met een shirtje is het begin van het tochtje verfrissend. Sem maakt het allemaal niet uit. Hij zit op de bank aandachtig te kijken naar wat zich op de oevers afspeelt. Als een reiger opvliegt geeft hij daar luidruchtig commentaar op.

Het is een leuk tochtje over de snel stromende rivier. Vanaf het water ziet een landschap er altijd anders uit. Het had best ook een heel rustig tochtje kunnen worden. Aan boord was echter ook een groep van ca. 25 bejaarde medemensen die luidruchtig aanwezig waren. Zeker toen de koffie en thee werd ingeruild voor schnaps und wein. Niet dat ze vervelend waren hoor. Wij vonden het wel gezellig zo.

Morgen vertrekken we naar naar een camping in Salzbergen. Onze laatste stop voordat we vrijdag weer naar huis rijden.

Bis morgen.

Vannacht heeft het hard geregend en flink geonweerd boven de Wendefurt. Voor de zekerheid maar even opgestaan om alle luiken goed te sluiten. Vanochtend is het weer droog en we vertrekken op tijd richting Hamelen. Vandaag een rit van bijna 200 kilometer en TomTom geeft aan dat we daar bijna drie uur over gaan doen. Tom(2x) heeft vaak gelijk en het is dan ook al twaalf uur geweest als we in Hamelen arriveren.

Op de camping vinden we al snel een prima plek langs de oever van de Weser. Vlug een bescheiden lunch en dan op naar de stad. Hamelen blijkt een sprookjesachtig (al was het een sage) mooie Altstadt te bezitten. De Weser, die zich tijdelijk splits waardoor een klein eilandje is ontstaan, stroomt langs de rand van de Altstadt en er bevinden zich diverse cascades, sluizen e.d. Er zijn ook meerdere fraaie bruggen over de Weser. Op één ervan heeft een gouden rat zijn plekje gevonden

Zoals gezegd, de Altstadt is geweldig mooi en hier bruist het ook nog van toerisme. De meeste terrassen zijn druk bezet en hier geen coronastress te bekennen. Het is mooi wandelen langs al dit fraais. Natuurlijk is de rattenvanger ook prominent aanwezig in het straatbeeld. Ook markeren duizenden straatstenen met de afbeelding van een rat een wandelroute langs alle bezienswaardigheden. Op een pleintje vinden we een kunstig gegoten maquette van de stad.

Aan het begin van de avond vertrekt er bij de camping een luchtballon, Hij stijgt snel tot grote hoogte. Door gebrek aan wind blijft hij nog lang zichtbaar.

Bis morgen

Vandaag al op tijd wakker. Zoals iedere ochtend eerst even met Sem wandelen en dan onder de douche. Nu is douchen hier wel een kwestie van even aanpassen. De douches zijn netjes, schoon en voorzien van een goed werkende installatie. Het probleem is echter dat ze kleiner zijn dan onze douchecel thuis en nergens een mogelijkheid bieden voor het ophangen van kleding en/of toilettas. In het gangetje naar de douches zitten naast iedere deur, dus aan de buitenkans, twee haakjes. Hier kun je alleen douchen als je geen last hebt van preutsheid of als je met natte kleren terug naar de camper wil. Wij zijn beide schoon en met droge kleren terug gekomen

Een andere vrolijke noot komt vandaag van twee varkens die vanmorgen, ontkomen aan hun hok, volop genieten van hun vrijheid en heerlijk met elkaar stoeien.

Het is prima wandelweer vandaag. We gaan dit keer voor de zwarte wandelroute die ons langs een Köhlerei (houtskoolbranderij) met museum en langs Aussichtspunkt Rotestein zal brengen. Als eerste komen we bij de Köhlerei . Je ruikt het al van ver en zodra je op het terrein komt is de smeulende berg niet te missen. In het museum draait een video die laat zien hoe het proces in zijn werk gaat. In het midden wordt van hout een holle toren gestapeld, deze wordt gevuld met twijgen e.d. Hierdoor wordt later het vuur onder in de berg gebracht. Tegen de toren wordt de berg opgebouwd met stukken vrij dik hout. Als dit klaar is wordt het hout eerst afgedekt met plaggen die uit de bos zijn gestoken. Daar overheen komt een laagje gezeefd zand. Het vuur wordt nu van bovenaf door de toren onderin de berg gebracht. Hierbij moet voorkomen worden dat het gestapelde hout vlam vat. Het gat boven de toren wordt ook gedicht waarna het smeulproces kan beginnen. Door hier en daar gaten in de berg te steken wordt de toevoer van zuurstof geregeld. Afhankelijk van de grootte van de berg kan het hele proces 1 tot 4 weken duren voor alle hout is omgezet in houtskool. Opmerkelijk is wel dat tijdens het proces arbeiders gewoon over de berg lopen om gaten te maken of juist te sluiten. Zij zien aan de kleur van de rook waar de houtskool klaar is.

Op het terrein van de Köhlerei  staan oom prachtige houtsculpturen. Jammer is er blijkbaar altijd wel iemand die er met een deel vandoor gaat.

We trekken weer verder. Onderweg zetten wij een paar medewandelaars op de foto bij een mega grote berg boomstammen. Als tegenprestatie doen ze hetzelfde voor ons. Al deze grote bergen hout is niet bepaald uit luxe. In de Harz en het Teutoburgerwald is een tor of kever actief (geweest) die de wortels van naaldbomen aanvreet. Vooral lariksen waren hier gevoelig voor en zijn massaal afgestorven zoals op veel van onderstaande foto’s is te zien. Deze foto’s zijn gemaakt van af het schitterend gelegen Aussichtspunkt Rotestein. Op één foto is in de verte de Brocken, de hoogste berg van de Harz te zien. Bij het uitkijkpunt ook een bord met kaart en toelichting die een overzicht geeft van alle waterwerken in dit deel van de Harz.

Gelukkig wordt er ook al gewerkt aan het herstel van de schade in de bossen. Op verschillende plekken komen we langs nieuwe aanplant die geweldig is aangeslagen. De nog jonge sparren dragen vaak al veel sparappels. De druppels kleverige hars lopen er uit. Uit hars stookten ze vroeger trouwens een soort teer die gebruikt werd voor de conservering van hout.

 

Morgen een lange rit naar Hamelen. Kijken of de rattenvanger nog actief is.

Bis morgen.

 

Laten we beginnen met het trekken van een conclusie. Na meer dan een week kunnen we gerust stellen dat het deel van Duitsland waar we tot nu toe zijn geweest wat betreft betalingsverkeer een achtergebleven gebied is. Alsof het pinnen nog moet worden ontdekt door de meeste inwoners en ondernemers. Bij grote winkelketens, grote tankstations en grote campings kun je met je pinpas terecht. Voor de rest overal bijna contant. Contactloos betalen zijn we helemaal nog niet tegengekomen. Zelden zo vaak bij een betaalautomaat gestaan als de afgelopen week.

Deze morgen hebben we ons niet verslapen en dus verse broodjes bij het ontbijt. Daarna alles inpakken, pootjes indraaien en op naar Wendefurt. Niet zo ver dit keer. Na 52 kilometer klimmen en dalen komen we op de camping aan. De camping is wat anders dan gebruikelijk. De camping hoort bij het naastliggende Hotel en achter een grote parkeerplaats voor bezoekers van de Rappbode Talsperre. Er is geen receptie. Als je het terrein oprijd wordt je aangesproken door een parkeerwacht. In overleg met hem kies je een plek en wordt je aangesloten op elektriciteit. Sanitair voor de campinggasten is in de kelder van het hotel.  Volgens de parkeerwachter komt er iedere morgen iemand tussen 08:00 en 09:00 uur langs om geld te innen. We zullen het wel zien morgen.

Na de lunch gaan gaan we op weg. We hebben nog weinig informatie over de omgeving en volgen in het begin gewoon de meute die van de parkeerplaats komt. Na een kleine 1500 meter over een smal paadje komen we bij de Talsperre. Aan de ene kant een enorme hoeveelheid water, aan de andere kant een 100 meter diep dal met ook een meer, maar dan veel minder groot. Het is een indrukwekkend bouwwerk. Natuurlijk is er een elektriciteitscentrale. Het water uit het stuwmeer wordt via enorme pijpleidingen naar de turbines gevoerd. Volgens ons was de centrale vandaag buiten werking.

Naast de stuwdam hangt ‘s-werelds langste hangbrug. De lengte is dik 550 meter en het brugdek is ca. 100 meter boven het water. In de midden hangt een “huisje” van waaruit bungyjumpers een sprong in de diepte wagen. Ons niet gezien, maar een wandeling over de bug moet kunnen. Dit blijkt echter niet helemaal op te gaan. Het brugdek is gemaakt van ijzeren rooster en daar kan Sem niet op lopen. Harm gaat over de hangbrug en Hilma gaat met Sem over de dam terug. Op de brug heb je een prachtig uitzicht over het onderliggende dal. Hoewel de brug stevig is gebouwd schommelt het geheel behoorlijk door de voetgangers en de wind. Er zijn mensen die de reling niet durven loslaten.

Naast de brug was er nog een attractie voor waaghalzen. Een kabelbaan (megazipline) met een lengte van meer dan een kilometer. Mensen vlogen met grote snelheid voorbij. Later hebben we gezien dat ze mooi op tijd werden afgeremd.  Op de foto, net boven de bomen, zie je nog iemand vliegen.

Vanaf de stuwdam lopen we een eindje stroomafwaarts. Al snel blijkt dat het water van de ene stuwdam zo weer wordt opgevangen door de volgende stuwdam. Ook hier diverse waterwerken aan de voet van de dam.

Morgen maar eens wat verder de omgeving verkennen.

Bis morgen.

Vanochtend hebben we ons fantastisch verslapen. De deadline van 10:00 uur voor het afhalen van de bestelde broodjes hebben we net niet gehaald. Gelukkig was het, dankzij brood uit de vriezer, niet nodig om het ontbijt over te slaan. Excuus was dat het niet echt een rustige nacht was. We werden wakker van niet voorspelde regen. Het duurde even voor we ons realiseerden  dat onze stoelen nog buiten stonden. Hilma was als eerst zo helder en zij heeft de stoelen snel de garage ingeschoven. Na zo’n actie duurt het wel even voor je de slaap weer te pakken hebt.

Iets later dan gewoonlijk gaan we op stap. We willen eerst een deel de Hexen Stieg volgen die dicht langs de camping loopt. Daarna buigen wij linksaf voor een bezoek aan Clausthall-Zellerfeld. Wandelen over de Hexen Stieg is een kwestie van flink klimmen en dalen. Gelukkig krijg je er heel mooie natuur en vergezichten voor terug. Ook vinden we het bewijs voor de aanwezigheid van wilde varkens. Naast het pad is een stuk berm volledig doorgewroet. De beekjes, vaak aan één kant gekanaliseerd, die langs het pad liggen staan allemaal nog droog, maar vormen wel een niet te missen deel van het landschap.

 

Clausthal Zellerfeld is best een grote plaats. Wij vinden het echter een tegenvaller. Geen interessant centrum en weinig sfeer. Wel zijn er veel huizen die kunstig bekleed zijn met leitjes. Ook de grote blauwe kerk is, zo lelijk als hij is, toch een bezienswaardigheid.

Terug naar de camping komen we door een wat opener landschap. Ook wel weer fijn om eens van je af te kunnen kijken..

Morgen nog één keer verder rijden naar het oosten en dan volgende week weer langzaam terug.

Bis morgen.

Nu kan ik opschrijven: “Sorry, vandaag geen bijdrage want ik ben vissen vanavond”, maar dan zouden jullie natuurlijk willen weten wat ik heb gevangen. Dan zou ik dus moeten bekennen dat ik na 2,5 uur vissen in een stuwmeer vol met vis helemaal niets heb gevangen. Nou daar pas ik mooi voor. Daarom:

Vanmorgen was de wind gaan liggen en is het nog wat frisjes, maar verder is het weer prima in orde. Vol goede moed gaan we dan ook op weg naar camping Prahljust bij Clausthal Zellerfeld in De Harz. Een tochtje van dik honderd kilometer. Deze kilometers werden wel allemaal afgelegd op, continu stijgende of dalende, secundaire wegen en we zijn door vele steden, dorpen en gehuchten gekomen. Voordeel dat we onderweg ook vaak mooie vergezichten over de dalen hadden. Nadeel was dat de camper en de chauffeur hard moesten werken om de gang erin te houden of juist eruit te krijgen. Maar we zeuren nergens over. Het was een mooie trip door een indrukwekkend landschap.

We krijgen een warm welkom bij camping Prahljust. Ze hanteren geen genummerde plaatsen, er is plek voldoende en we mogen zelf uitzoeken waar we willen staan. We vinden een plek vanwaar we nog een deel van het stuwmeer waar de camping aan ligt kunnen zien. De plekken dichter bij het water zijn allemaal nog wel bezet.

Na de lunch gaan de wandelschoenen aan en gaan we op goed geluk op weg. Het gebied waar we nu kamperen kenmerkt zich door een groot aantal stuwmeren. Door de droge zomer is de waterstand in deze meren erg laag. Zo laag zelfs dat er vanuit de meren geen water wordt afgevoerd via de beekjes die naar de dalen lopen. Deze staan dan ook allemaal droog en inmiddels groeien er al planten in. Komt vast weer goed, maar het water moet nog zeker twee meter stijgen.

We vermaken ons prima tijdens onze wandeling. Mooie natuur, spiegelende meren en een fijne wandeltemperatuur. Tijdens de tocht volgen we ook een poosje de route van de Harzer Hexen Stieg. Naast de normale bordjes is de route ook door vliegende heksen aangegeven

Deze en vele andere bomen zijn begroeid met een dikke moslaag

Vandaag bosbessen langs de route

Morgen trekken we waarschijnlijk wat verder het gebied in en zoeken we een stadje op voor wat kleine boodschappen.

Bis morgen.

 

Vandaag geen vrolijke zon en blauwe lucht,maar harde wind en grijze wolken boven de Axel See. In de nacht is de wind opgestoken en tegen half zeven ging de luifel zo tekeer dat we hem in ons nachtgoed hebben ingedraaid voordat er schade kon ontstaan. Kromme pootjes onder de camper is voorlopig wel genoeg. We laten ons door het slechte weer niet ontmoedigen en na een stevig ontbijt gaan we op pad. Dit keer wel in regenjas tegen de af en toe vallende lichte regen. Ons doel is om een stuk langs de rivier de Wezer te lopen. Om er te komen gaan we eerst richting Herstelle waar een grote brug over de rivier is. Van afstand bezien is Herstelle een mooi dorpje met een statig kasteel. Vanaf de brug hebben we wat foto’s genomen. We komen er niet want wij willen de andere kant op richting Beverungen.

Het is een mooie wandeling zo langs de oevers van de snel stromende rivier die zich door het dal slingerend een weg vind richting zee. Vooraf hadden we ook schepen verwacht. Die bleken er vandaag niet te zijn. Zelfs de rondvaartboot die normaal vanuit Beverungen vertrekt was nergens te bekennen. Misschien was de waterstand wel wat te laag of de stroming te snel.

Onderweg valt ons op dat hier de hellingen mooi groen zijn. Geen kavels met dode naaldbomen en nergens bergen met gezaagd hout. Wel weer veel fruitbomen langs de paden. Dit keer ook heerlijke pruimen. Laten we daar in Nederland ook maar snel mee beginnen. Vlak voor we bij Beverungen zijn passeren we het riviertje Bever die iets verderop uitkomt op de Wezer. Is gelijk de naam van de stad verklaard.

In Beverungen gaan we op zoek naar een broodje en een kop koffie. Dat valt nog best tegen. Bijna alle horeca is gesloten. Steeds duidelijker wordt het ons dat het vakantieseizoen in deze regio voorbij is. Gelukkig vinden we een Duitse “Bakker Bart” die heerlijke belegde broodjes verkoopt. Ook in Beverungen veel goed onderhouden vakwerkhuizen. Op een gevel ook een mooie muurschildering. Jammer dat de ondergrond begint te bladderen.

Bij Beverungen steken we de Wezer weer over voor een terugtocht lang de andere over. Bij het begin van de brug staat een standbeeld van de heilige Johannes von Nepomuk. De brave Johannes is onder andere de beschermheilige van bruggen, schepen, vlotten en tegen watergevaren. Deze brug gaat vast niet snel stuk. Johannes wel. Die werd maar 45 jaar oud .

Morgen trekken we door naar De Harz.

Bis morgen.