Harm en Hilma d'r op uut

De zon scheen ook vanmorgen weer boven het Teutoburgerwald. We hebben geen moment spijt van het feit dat we Ferienpark Teutoburgerwald gaan verlaten. Ons uiteindelijke doel is Camping Axelsee in Wurgassen. Onderweg willen we een tussenstop maken in Bad Pyrmont. Voor de boodschappen, maar vooral om dat deze stad ons is aangeprezen door pa en ma Linde. Bij het vertrek is het schrikken geblazen. Zodra we op het verharde pad komen komt er een verontrustend  geluid onder de camper vandaan. Snel stoppen en kijken leert ons dat we de pootjes niet hebben ingedraaid. Ze staan beide zielig scheef. Met veel spierkracht op de slinger laat pootje één zich indraaien. Pootje twee heeft even een paar flinke tikken met de moker nodig, maar laat zich vervolgens ook netjes indraaien. Later op de dag bleken beide pootjes weer redelijk normaal te functioneren. Als we thuis zijn laten we ze nog wel een keer checken voor de zekerheid.

In Bad Pyrmont vinden we een ruime parkeerplaats tegenover Schloss Pyrmont. Natuurlijk gaan we daar eerst even kijken. Het eerste dat opvalt is het enorme aantal karpers die rondzwemmen in de slotgracht. Natuurlijk denken we direct aan een beetje voeren met brood, maar via grote borden is aangegeven dat dit uitdrukkelijk verboden is. De karpers weten niets van die borden en bedelen met de bek boven water om eten.

Op de toegangsbrug naar de poort van het slot worden twee mensen voor de camera geïnterviewd. De dame die de nieuwsgierigen op afstand moet houden vertelt dat het gaat om “onze” regentes Emma en Willem de derde. We begrepen dat Emma ook in het slot heeft gewoond. Als je haar volledige naam opzoekt kom je in de lange lijst ook Pyrmont tegen. Wel leuk zo’n onverwachte ontmoeting. Jammer genoeg hadden zijn geen aandacht voor hun landgenoten. Het slot is verder prachtig onderhouden met een fraai park erbij. Beide zijn, zonder hond, te bezichtigen. Wij zijn er omheen gelopen en hebben, tussen de spijlen van de hekken door, wat foto’s van de tuin gemaakt.

 

Na de rust rond het slot zoeken we de drukte van de binnenstad op. Ook hier veel statige prachtige gebouwen. Een aantal zaken valt bijzonder op. Elk plein en elke staat heeft bijna zijn eigen waterpartij/fontein. Soms over de hele lengte van de straat.  Wij vinden ze mooi en voor Sem zijn het prachtige drinkbakken. Ook niet te missen zijn de vele palmbomen die het straatbeeld sieren. Ze staan wel in grote bakken en wij vermoeden dat ze in de winter ergens binnen worden gestald.

De aankomst op de camping en het welkom is gelijk prettig. Hier geen enkele coronastress. We schrijven ons in en mogen naar eigen inzicht een plekje op de camping uitzoeken. Van de beheerder krijgt Harm ook gelijk toestemming om zonder vergunning in het meer te vissen. De Wezer is op een steenworp afstand. Om daar te vissen is wel een vergunning nodig. Alle voor de camper geschikte plekken zijn al bezet. Geen probleem want wij vinden een ruime plek op  het grote veld. Het uitzicht op de heuvels is prachtig.

 

Ondanks dat het is gaan regenen lopen we na het avondeten nog rond het meer. Echt een leuk leuk rondje voor een avond wandeling. De grote witte zwaan vindt ons net zo interessant als wij hem.

bis morgen

Morgenvroeg vertrekken we weer vanaf het Ferienpark Teutoburgerwald in Barntrup. Wat ons betreft niets te vroeg. De omgeving is prachtig om te wandelen, maar de camping scoort bij ons een dikke onvoldoende. Zo ongeveer het enige wat goed is is onze camperplek. Op de camping heerst een soort van coronastress die we op de vele campings die we dit jaar bezochten nergens zijn tegengekomen. Het begint al bij het aanmelden. Hoewel de man bij de receptie achter plexiglas zit is het dragen van een mondkapje verplicht. Er mag slechts één persoon gelijktijdig naar binnen en voor echtparen wordt geen uitzondering gemaakt. Best lastig als je even wil overleggen. In het sanitair gebouw is eenrichtingsverkeer ingesteld en een deel van het sanitair afgesloten. Bij de ingang een dispenser met desinfectans. Alleen deze werkt niet. Na een melding hierover is het euvel na een dag nog niet verholpen. Pas na een tweede melding volgt er actie. De camping profileert zich als bijzonder geschikt voor wandelaars. Bij navraag over wandelroutes geeft de receptionist niet thuis. Hij verwijst naar een kaart van het gebied die je voor € 6,95 kan kopen. Geen aanwijzingen of tips, niks van dat alles. Het laatste vermeldingswaardige voorval betreft de broodjesservice. We hadden echt croissants besteld. Bij het afhalen bleken er kaasbroodjes in de zak te zitten. Bij navraag was het antwoord. Kaasbroodjes zijn toch ook lekker. Excuses of omruilen zat er niet in. Zo genoeg over de …. camping. Over naar de dag van vandaag.

De zon staat al lang hoog aan de hemel te stralen als wij ons hoofd uit de camper steken. Het is niet zo heel warm en dus prima wandelweer. Zonder aanwijzingen maar met de nieuwe kaart gaan we onbezorgd op pad. Een echt doel hebben we niet voor ogen. De omgeving waar we doorlopen is prachtig. Wat wel opvalt zijn de vele dode naaldbomen. Op veel percelen zijn alle bomen dood. Ook in de bossen rond Barntrup wordt veel hout geoogst. We hebben nog een poosje staan kijken bij een machine die in een seconde of dertig een boom kan vellen, de takken verwijderen en de stam in stukken van ca. 2,5 meter zaagt. Alles wordt door één man vanuit de cabine bediend. Gelukkig staan er ook nog genoeg mooie gezonde bomen rechtop.

Het is vandaag een wel een dag van flink klimmen en dalen. Geen probleem want je krijgt er mooie vergezichten voor terug.

Als het tijd voor de lunch wordt zoeken we met de Garmin en de kaart een plaats uit waar we een terras hopen te vinden. De keuze valt op Blomberg. Blomberg is een mooie redelijk grote stad met een oud centrum. Vakwerkhuizen uit de 17e en 18e eeuw, wel vaak fraai gerestaureerd, vullen hele straten. Bijzonder sfeervol. Het had nog mooier kunnen zijn als de horeca ook open was geweest. Op maandag bleek alles gesloten. Gelukkig bood de plaatselijke Lidl voor uitkomst.

Verder zijn ons onderweg ook nog diverse andere zaken opgevallen. Langs diverse wegen staan hele rijen fruitbomen. Vooral appels, maar ook stoof- en handperen. Goh, wat zou je daar een boel sap van kunnen persen.

Wat ook heel mooi is zijn de stroken langs de kavels landbouwgrond waar zomerbloemen zijn ingezaaid. Het geeft het landschap een verrassend kleurrijk tintje.

Ook weet Hilma het werk van een ijverige specht vast te leggen op de foto. Laat hij daar nou net een gezonde boom voor hebben uitgezocht.

Morgen trekken we weer een eindje verder naar het oosten. We gaan kijken bij een camping aan de Weser. Misschien een kans om eens een poosje te vissen.

Bis morgen

Na een reisje van dik 100 kilometer zijn we vandaag neergestreken in Barntrup waar we een plekje hebben gevonden bij Ferienpark Teutoburgerwald. De camping ligt op een helling en de velden lopen iets af. De camperplaatsen zijn echter mooi vlak verhard met split en bij iedere plek een stuk kunstgras van ca. 4 bij 10 meter. Prima voor elkaar en dat voor € 15 per nacht. Jammer genoeg is er geen kantine of restaurant bij de camping. Daarom gaan we al snel na aankomst te voet naar Barntrup voor een lunch. Het blijkt maar 10 minuten lopen en er is genoeg horeca beschikbaar

Als de “strammer Max” achter de knopen zit gaan we op goed geluk de omgeving verkennen. Er is bos genoeg in de omgeving. Al snel komen we langs een wei met alpaca’s. Een bord vermeld dat je bij een mevrouw met een Nederlandse naam kunt deelnemen aan Alpaca Yoga. Geen idee wat we ons daar bij moeten voorstellen. Misschien maar eens opzoeken op internet.

Zoals te verwachten is het hier ook weer flink klimmen en dalen. We merken al gauw dat de beentjes nog niet volledig hersteld zijn van de tocht van gisteren. Het verhinderd niet dat we genieten van de mooie omgeving.

Het laatste stukje van onze wandeling lopen we weer door Barntrup. In het stadje diverse fraaie gebouwen. Het raadshuis is daar een goed voorbeeld van

Nog even terug naar gisteravond. Ook toen weer een prachtige zonsondergang boven het Teutoburgerwoud.

Bis morgen

 

Laat ik vandaag eens beginnen met een anekdote over wat we gisteren nog hebben gezien. Stel je bent op je fiets onderweg in het heuvelachtige Teutoburgerwoud. Het is behoorlijk warm en je waterfles is tot de laatste druppel leeg. Je hebt inmiddels wel weer een flinke dorst en je komt langs een camping. Een uitgelezen kans om je waterfles te vullen. Op de camping staat aan de ene kant het sanitair gebouw met toiletten, douches en afwasplekken. Er tegenover is de uitstortplek voor het chemisch toilet. Wat kies je dan als vermoeide dorstige Duitse fietser? Juist ja, “Vers” water vanuit de slang waarmee de toiletten worden nagespoeld. Vast goed voor de weerstand

Nog even naar gisteravond. Boven Lienen was een prachtig avondrood zichtbaar.

Deze ochtend is het al snel weer drukkend warm in het Teutoburgerwoud. De temperatuur is wel iets gezakt. De luchtvochtigheid is echter nog enorm hoog. Weer een dagje om flink te zweten. Om de dag in ieder geval fris te beginnen gaan we nog even onder de douche. Die zijn hier in ieder geval prima voor elkaar. Grote doucheruimtes, nieuwe voorzieningen die prima werken en naar ieders smaak in te stellen waterstraal.

Na het ontbijt gaan de wandelschoenen en vertrekken we van de camping. We willen naar Bad Iburg lopen via de Hermannsweg die dicht langs de camping loopt. Op aanwijzing van de beheerder vinden we al snel houten pijlen die verwijzen naar de Hermannsweg. Echter bij een T splitsing staat niets en moeten we een keuze maken. Mogelijk niet de goede want het kost een paar kilometer zoeken voor we een goede verwijzing naar Bad Iburg en ook nog via de Hermannsweg vinden. De hellingen zijn vaak lang en stijl. De natuur om ons heen maakt dat echter ruimschoots goed.

Rond een uur of één bereiken we Bad Iburg. Toen we er gisteren langsreden leek het ons een aantrekkelijk stadje. Vandaag bleek het allemaal wat minder uit te pakken. Het Schloss was wel aardig maar we hebben niet de aandrang gevoeld om ook de binnenkant te bekijken.

Op een muur nog wel een afbeelding in steen die je in eerste instantie aanziet voor een vis, maar als je beter kijkt is er ook het figuur van een vrouw in verwerkt.

De binnenstad is vandaag erg sfeerloos. Er is veel minder volk op straat dan je zou verwachten en de meeste winkels zijn al gesloten. Wat er over blijft zijn een aantal kunstwerken die de moeite van het fotograferen zeker waard zijn.

 

Morgen trekken we verder het Teutoburgerwoud in.

Bis morgen.

Het is al over negenen als we deze morgen uit ons bed rollen. Eigenlijk best goed geslapen ondanks de zwoele nacht. Blijkbaar went alles als het maar lang genoeg duurt. Eigenlijk staat alles klaar voor vertrek, dus na een ontbijt en een stukje lopen met Sem starten we de Hymer rond een uur of tien. Ons doel is de Eurocamp in Lienen. Hemelsbreed is het 135 kilometer. De ANWB komt op 172. Onze TomTom gaat op veilig. Hij wil ons behoeden voor smalle wegen, lage takken en viaducten en voor bruggen die het gewicht van de camper niet kunnen verdragen. Hij komt dus met een route van 206 kilometer. Hoewel het druk is op de snelwegen zijn er geen files en schieten we lekker op. Rond half één rijden we de camping op. Inchecken is zo gebeurt  en onze plek snel gevonden. Snel een broodje, de wandelschoenen aan en dan op weg.

Vanaf de camping loop je zo het Teutoburgerwoud in. Al snel ontdekken we een verwijzing naar een waterval op de richtingsborden. We besluiten dat dit ons doel wordt voor de dag. Het is nog broeierig warm. De schaduw van de bomen en een briesje maakt het echter nog best aangenaam om te wandelen. Het is wel gelijk veel klimmen en dalen en daar moeten de beentjes eerst wel weer even aan wennen. De bijtjes zijn druk deze dag. We passeren een kast waar ze letterlijk uithangen. Filevorming voor het gaatje zullen we maar zeggen. Ook is er een bij die voor het oog van Hilma’s camera het principe van het bloemetje en de bij demonstreert.

Het gebied is zoals opgemerkt heuvelachtig, bosrijk en hier en daar een paar verdwaalde koeien.

Misschien wel iets te bosrijk voor onze oosterburen want er wordt flink gezaagd. Dit inspireert dan weer een creatieveling om een  paar houten schoenen uit een stobbe te snijden.

 

Onze zoektocht naar de waterval loopt op niets uit. Op het kaartje is te zien dat we er vlak bij zijn geweest en flink hebben gezocht. Niets gezien en niet gehoord, dus onverrichter zake terug naar de camper. Tijdens de laatste paar honderd meter begint het iets te regenen. Als we net onder de luifel zitten gaat het flink los. Een voordeel is wel dat Sem zijn bak in een mum van tijd gevuld is.

Morgen willen we naar Bad Iburg  lopen. Wij zijn er door gereden en denken dat het een mooi stadje is.

 

Bis morgen

Onze reis door Nederland zit er op en wij hebben best genoten van onze vakantie in eigen land. Wat ons de afgelopen weken ook is opgevallen dat je inmiddels overal in Nederland weer veel wilde bloemen kan vinden. Het maakt bermen en velden een stuk mooier. Hilma heeft er veel op de foto gezet deze vakantie. Hieronder een flinke selectie van wat we zoal tegen kwamen. Wij kunnen ze niet allemaal een naam geven. Misschien is er iemand die dat wel kan zou het fijn zijn om ons daarover te informeren.

Hopelijk kijkt en leest iedereen bij ons volgende uitje ook weer mee.

Tot later.

Gisteravond waren er prachtige luchten te zien boven Twente.

Vandaag begint de dag weer zonnig. We zijn van plan vandaag het Springendal te verkennen. We hebben een fietsroute van 43 kilometer die door het dal loopt en daar willen we tussendoor een wandelroute gaan lopen. Het eerste deel van de fietstocht gaat voorspoedig en als vrij snel bereiken we Hoeve Springendal. Het is een camping met een gezellig terras. Ze hebben er ook heel veel (loslopende) dieren. Vooral de zeug met biggetjes trekt de aandacht van de bezoekers. Ook de luie varkens zijn erg leuk

Verder lopen er geiten, kippen pauwen, enz enz in verschillende soorten en maten. Wij besluiten een kop koffie met krentenwigge te nuttigen op het terras. Bij de hoeve kunnen we de blauwe wandeling oppakken. Deze wandeling gaat deels ook door Duitsland.

Net over de grens met Duitsland treffen we de Schweinwirt. Het ziet er uitnodigend uit en het is inmiddels lunchtijd dus wij naar het terras. En toen ging het fout met het weer. Schijnbaar vanuit het niets kwam er een donkere lucht opzetten die naast enkele onweersslagen ook een enorme partij water los liet. Deze bui duurde zeker een uur en toen het wat minder werd, besloten we met de regenjas aan onze tocht voort te zetten. Jammer van het weer, maar de omgeving is er niks minder om. Vooral het heidegebied vonden we mooi.

Als we terug zijn bij de fietsen blijkt dat de regenbui toch voor veel oponthoud heeft gezorgd. We besluiten dan ook om de fietsroute flink in te korten. Als we terug zijn bij de camping is het weer gelukkig weer opgeknapt.

Na het eten nog even een kort rondje met de hond. Dicht bij de camping is ook van alles te zien. In de wei tegenover de ingang lopen twee schimmels met een veulen. Ze zijn duidelijk aan mensen gewend en laten zich makkelijk aanhalen

Iets verderop, aan de andere kant van de provinciale weg, blijkt ook van alles te zien. We zijn op 75 meter hoogte en je kunt er prachtig over het dal uitkijken.

 

Verder staat er nog een muur met kunstwerken door de eeuwen heen. Onderdeel daarvan is de zwerm zwaluwen

Morgen gaan we weer naar huis. Als we de tijd vinden rijden we nog even langs een bestemming elders op de wereld. Op de camping staat een richtingaanwijzer. Keuze zat.

Good goan

 

07:00 uur. Het regent hard in Well. We blijven nog maar even lekker liggen dommelen. 08:30 uur. Het regent nog steeds hard in Well maar we besluiten er toch maar uit te gaan. We wachten een geschikt moment af om zo snel mogelijk richting toilet en douche te gaan. Als we terug zijn ontbijten en in de korte regenpauzes de pootjes van de camper indraaien en de stroomkabel oprollen. Als alles op de plek is vertrekken we in eerste instantie naar Obelink in Winterswijk. De weersverwachting geeft zeker de hele ochtend nog regen en daarom hebben we besloten eerst nog maar even te gaan winkelen.

Bij aankomst in Winterswijk blijkt dat wij niet bepaald de enige klanten zijn. Het is er enorm druk en je moet telkens wachten om ergens bij te kunnen. Als we alles verzameld hebben vertrekken we dan ook snel naar Ootmarsum. Het is al bijna half drie als we aankomen op camping Kuiperberg. Ook daar is het druk maar uiteindelijk is er nog wel een mooi plekje voor ons met uitzicht over de weilanden.

De regen is inmiddels zo goed als gestopt en wij wandelen dan ook naar het centrum van Ootmarsum. Het is er nu veel gemoedelijker als een maand geleden. Toen was er nog veel coronastress en waren er overal toezichthouders. Nu niets van dat alles. Gewoon gezellig en als de zon zich laat zien wordt het nog beter. We gebruiken de middag om zo ongeveer iedere straat van het stadje door te lopen en genieten van de mooie gebouwen, leuke winkeltjes galerieën en de watermolen. Natuurlijk proeven we een glas Othmar, het plaatselijke bier. Wij hadden de tripel en die kunnen we iedereen aanbevelen.

Morgen gaan we fietsen in de omgeving. Onlangs spraken we iemand die het Springendal het mooiste stukje natuur van Twente vond. Daar gaan we zeker even kijken.

Goed goan

Waardeloos. Ja echt waardeloos is het in deze omgeving, door de gemeente uitgezette, systeem van wandelknooppunten. Gisteren viel  het niet zo op. Bij een rondje om het meer ben je de knooppunten niet echt nodig. Vandaag bleek het netwerk een voortdurende bron van frustraties. Het geld wat er voor is uitgegeven hadden ze beter in de Maas kunnen gooien voor mooie kringetjes.

Omdat er vandaag windkracht 5 met rukwinden door het Limburgse landschap waait hebben we besloten om toch maar weer te gaan wandelen. Vanaf de kaart hebben we een route samengesteld en de bijbehorende knooppunten netjes op een briefje geschreven. Eerst een stuk langs de Maas, dan even naar Noorwegen om Bergen aan te doen en vervolgens door de bossen terug naar de camper.

Het eerste stukje van de wandeling gaat nog goed. We komen langs een locatie waar op grote schaal grint wordt gewonnen aan de oever van de Maas. Een gigantische machine zeeft het grint uit het zand en laad het vervolgens in gereed liggende binnenvaartschepen. Het vrijkomende zand wordt met grote kiepers afgevoerd. Een stukje verder, bij knooppunt 76 moeten we volgens de kaart en het paaltje linksaf naar de oever van De Maas. Er is echter geen pad te vinden. Enkel een aardappelveld. We nemen nog de moeite het veld over te steken in de hoop dat er achter een pad te vinden is. Vergeefse hoop. Uiteindelijk vinden we de maas nog wel bij een veerpont en kan er nog een foto gemaakt worden van de afvoer van het grint. Gefrustreerd lopen we snel naar Noorwegen om Bergen te bezoeken. Ook niet echt een succes. Het fjord blijkt niks breder dan de Maas te zijn. Dan maar lunchen en verder met onze wandeling.

Vervolgens gaat het weer helemaal mis met de knooppunten. Ze zijn niet te vinden en aangegeven richtingen kloppen gewoon niet. Uiteindelijk kiezen we onze eigen weg met behulp van Google maps en de Garmin. Zo komen we toch nog langs wat mooie plekjes.

Een voordeel van wandelen is wel dat je tijd hebt om bijzondere dingen te zien. Zo kwamen we onder andere lang een staaltje mooi metselwerk en in een voortuin een verzameling bietensnijders en oude ploegen. Ook  zagen we een paar schapen die blijkbaar niet geschoren worden. Zij verliezen de vacht in grote vervilte stukken en tonen daaronder een gladde zomervacht. Heel bijzonder.

Morgen wordt het een regendag en vertrekken wij naar Ootmarsum. Als het echt slecht weer is, maken we mogelijk een tussenstop bij Obelink in Winterswijk.

Houdoe.

De bakker is laat vandaag. Op camping de Hooiberg komt iedere morgen rond negen uur de bakker met een bestelautootje vol vers brood, koeken en gebak het veld oprijden. Met zijn getoeter attendeert hij iedereen op zijn aanwezigheid en de service wordt door veel kampeerders gewaardeerd. Maar vandaag, nu wij door willen reizen naar Limburg is hij laat. Uiteindelijk is hij nog wel vroeg genoeg om te voorkomen dat wij met een lege maag  moeten vertrekken. Nog even wat extra kaas en bier halen in de boerderijwinkel en op naar Well in noord Limburg.

Ondanks de vele verkeersdrempels verloopt de reis voorspoedig. Zo voorspoedig dat er nog tijd is voor een ommetje via America. Zoals al vaker gebeurt is tijdens onze ommetjes is het ook deze keer niet heel bijzonder. Niks land van de onbeperkte mogelijkheden, niks groot, groter, grootst. Geen verkiezingsposter van Trump te bekennen. Eigenlijk zou wat wij hebben gezien van America net zo goed een dorp in Limburg kunnen zijn.

Net na 12 uur bereiken we onze bestemming. Mini camping “Halve Maan” in Well. We parkeren de camper en lopen het terrein op, op zoek naar de receptie. Het terrein maakt een rommelige indruk en enige verwijzing naar een receptie kunnen we niet vinden. We vragen het aan een kampeerder die met zijn afwas bezig is. Hij vertelt dat hij al een dag op de camping verblijft, de receptie ook niet gevonden heeft en ook nog steeds niemand heeft gesproken. Wij besluiten maar eens op zoek te gaan naar een andere camping. Het zoeken duurt niet lang. Aan de overkant van de straat is mini camping “De Beukenhof”. Daar is wel een attente beheerder en een mooi veld om te overnachten. Hier hoeven we niet lang over te denken. Zeker niet als de beheerder ook nog aanbied om ons een kop koffie te brengen. Kijk dat is nog een service.

Na de lunch lopen we naar het ‘Nationaal Park Maasduinen’ waar we van plan zijn om rond het Reindersmeer te lopen. Onderweg ernaar toe omen we langs een weiland met twee voor Nederland vreemde runderen. Het zijn koeien met wat kortere poten, mager en een bult op de rug ter hoogte van de schouder. Het doet ons denken aan de runderen die je op tv ziet in documentaires over Afrika.

Het Reindersmeer blijkt een goede keuze. Het is er prachtig. Het meer zelf heeft langs de oever een strook van ca. 5 meter waar het redelijk ondiep is. Daarna wordt het ook direct heel diep. Het meer is ongerept en er zijn ook geen bootjes of zwemmers te bekennen. Het gebied rond het meer heet met recht MaasDUINEN. Het mulle pad rond het meer gaat op en neer en doet soms denken aan de Meeuwenduinen bij Westenschouwen. De extra inspanning die nodig is wordt door de omgeving echter rijkelijk beloond. Hieronder een foto impressie.

 

Voor morgen is plan A fietsen. Als het echter te hard waait gaan we over op plan B wandelen. Eigenlijk maakt het niets uit. Er is hier nog veel te zien.

Houdoe