Harm en Hilma d'r op uut

Gisteravond hebben we nog lang buiten gezeten en genoten van het mooie weer en een prachtige zonsondergang. Het was prachtig om te zien hoe  de zon in de Oostzee verdween.

Vanmorgen eerst rustig aan gedaan en gewacht op het moment dat onze buren vertrokken. Hierdoor kwam er een nog mooiere plek voor ons vrij.

Daarna op naar het Viking Museum. Jammer genoeg tevergeefs. Het museum was gesloten in verband met het Midsummer fest in Zweden. Een Zweedse nationale feestdag die altijd wordt gehouden op de vrijdag tussen 19 en 25 juni. Fijn voor de Zweden, jammer voor ons.

Eerder dan verwacht starten wij met het middagprogramma. Met de fiets willen we de west onder uitstekende landpunt van Zweden verkennen. Er staat een stevige wind, maar dat is met de hoge temperatuur van vandaag eigenlijk wel lekker. Eenmaal op de landtong rijden we al snel door een natuurgebied. Het is er prachtig en net als in Nederland worden ook hier grote grazers ingezet voor het onderhoud.

Wat verderop komen we terecht in een massa wandelende en fietsende Zweedse feestgangers die allemaal op weg zijn naar een feestterrein. Naast veel eetgelegenheden is hier ook een wedstrijd georganiseerd. blijkbaar moeten ploegen, staand op een paar ski’s gemaakt van een plank met leren riemen, zo snel mogelijk een parcours  afleggen. De Zweedse vrouwen zijn feestelijk gekleed in lange jurken met een bloemenkrans in hun haar. Het wordt vast een mooi feest.

Wij fietsen door en komen langs de molen van van Skanör. De molen is helemaal uit hout opgetrokken.

We fietsen ook een heel eind over een pad parallel aan de kust. In de duinen wemelt het van de vaak vrolijk gekleurde badhuisjes. We stoppen even bij een strandopgang en gaan naar het water. In de duinen en op het strand zijn heel veel zwarte veren van meeuwen te vinden. Iemand heeft er zelfs een figuur mee gemaakt op het strand. Sem geniet ondertussen van het zilte water en laat zich gemakkelijk verleiden tot een spelletje waarbij hij fanatiek als in zijn jonge jaren naar opspattend water hapt.

In het boek van over Zweden hebben wij de vuurtoten van Falsterbo zien staan. Die willen we ook nog bezoeken, maar welk weggetje we ook proberen, steeds stuiten we op een enorm golfterrein. Navraag bij het kantoor van de golfclub leert ons dat we gerust met onze fietsen over het terrein naar de vuurtoren mogen. Dus wij op weg naar deze in 1796 gebouwde en nog steeds in gebruik zijnde vuurtoren. Inmiddels zijn de vuren wel vervangen door moderne lampen.

Tegen drie uur zijn we weer bij de camper en vermaken ons met een goed boek en het uitzicht over de Oostzee(arm). Eén steen voor onze camper wordt bijna voortdurend bezet door een meeuw. Tijd om deze gast eens op de foto te zetten.

Vi ses imorgon

Vandaag al vroeg uit de veren. Mede veroorzaakt door de buren die wel erg vroeg met een luid ronkende camper vertrokken. Na een wasbeurt en het ontbijt vertrekken wij ook maar voor de tweede etappe naar Zweden. Al snel meldt TomTom dat er wegwerkzaamheden zijn aan de brug bij Middelfart. De aangegeven te verwachten vertraging loopt al snel op van 41 minuten naar bijna een uur. Gelukkig weet Tom een omleiding waarmee we 17 minuten besparen. Het grote voordeel is wel dat we tenminste rijden. De omleiding voert ons over de iets zuidelijker gelegen oude brug waarna we dwars door Middelfart moeten om de oude route weer op te pakken. De volgende grote brug waar we over komen is de enorm hoge, maar wel prachtige brug over de Grote Belt. Wat een mooi uitzicht over het brede water.

Verder gaat de reis naar Kopenhagen. Daar duiken we eerst  een lange tunnel in om vervolgens via weer een hoge brug Zweden te bereiken. We mijden de drukte van de stad en rijden langs de kust naar het zuiden, waar we bij Höllviken een plaats voor de camper met uitzicht op het water vinden. Het plan is om hier 2 nachten te blijven.

Malmö

Uitzicht vanaf onze plek.

Als we deze middag lekker bij de camper zitten verschijnt er een helikopter boven het water. Hij vliegt erg laag en lijkt iets te zoeken. Op een gegeven moment blijft hij op één plek hangen en haalt met de lier een persoon uit het water. Al snel blijkt het om een oefening te gaan. De persoon wordt weer netjes te water gelaten. De hele oefening duurt nog zeker een half uur waarbij ook enkele bloedsnelle boten betrokken zijn.

‘Na het avondeten wandelen we nog even naar het stadje. We komen langs een prachtige kerk en Sem vermaakt zich met de bedriegertjes. In een tunnel  treffen we prachtige graffiti. De afbeeldingen verbeelden een oude strijd, Battle off Fotebiken, die is 1134 is gestreden. Waren alle fietstunnels maar zo mooi.

Morgenochtend gaan we naar het Viking museum dat naast de camperplaats zijn ingang heeft. In de middag gaan we waarschijnlijk fietsen in de omgeving

Vi ses imorgon

Gisteravond, nadat Hilma thuis was van haar late dienst, hebben we het begin van onze vakantie nog even gevierd. De woensdag was dan ook al een uur onderweg voor we ons bed opzochten. Reden om deze morgen niet al te vroeg te vertrekken richting Denemarken. In de camper was al wel alles aanwezig waarvan wij denken dat we dat deze vakantie goed kunnen gebruiken. Om kwart voor tien reden we, vergezelt van een vrolijk schijnende zon Hasselt uit.

De reis verloopt voorspoedig. Het is niet al te druk en we schieten lekker op Na 250 kilometer en bijna drie uur rijden stoppen we om te tanken, een broodje te eten en om even de beentjes te strekken. Op zich geen bijzondere parkeerplaats, maar er staan wel vier vrachtwagens met enorm lange opleggers waarop een wiek van een windmolen. Elke combinatie naar schatting zeker 80 meter lang. Gelet op de rust bij de chauffeurs mogen ze waarschijnlijk alleen ‘s-avonds en ‘s-nachts met deze gevaartes de weg op.

Verder gaat de rit richting Hamburg. De enige plek op de route waar bijna altijd files staan. De laatste tijd is vooral de tunnel onder de Elbe berucht. Wij hebben geluk. De snelheid gaat er wel een beetje uit maar we komen niet onder de vijftig kilometer per uur. Rond half vijf rijden we, met 550 kilometer op de teller, het terrein van de camperplaats op. Ook hier treffen we het. Er is geen receptie en je moet jezelf inchecken. Je gegevens en het geld kun je in een brievenbus deponeren. De goed onderhouden velden liggen aan de oever van een meertje waar gelegenheid is om te zwemmen en te vissen.

Na het eten besluiten we om met Sem een rondje om het meer te lopen. Nog op het terrein vinden we een houten gebouwtje die op wieltjes gedraaid kan worden. Nieuwsgierig als wij zijn openen we de deurtjes. Het blijkt dat in dit bouwwerkje drie personen kunnen overnachten. De hele inboedel bestaat uit drie matrassen. Wij vinden het een leuk en origineel idee voor trekkers.

Rond het meer velden met een grote verscheidenheid aan bloeiende veldbloemen. We ontdekken veel soorten waarvan we ons niet kunnen herinneren die ooit in Nederland gezien te hebben.

Achter het meer waar wij de camper hebben staan ontdekken we een tweede, nog veel groter meer. Blijkbaar goed gevuld met vis want de meeuwen zijn erg druk met de jacht. Om dit meer heen lopen lukt ons niet. Ruim halverwege stuiten we op een watergang. Er is een plank overheen gelegd, maar die buigt al flink door onder het gewicht van Sem. Wij zien af van een bijna zeker nat pak en keren op onze schreden terug. Wel een heel mooi meer.

Morgen vroeg verder naar Zweden. Ons doel is Hollviken waar we via campercontact een plek hebben gevonden.

Vi ses i morgen

Op de camping zijn folders beschikbaar met knooppunt fietsroutes. Gisteren hebben we het plan opgevat om vandaag de “Kolonie en de Lindevallei”route te fietsen. Een route van 56 kilometer. Hoewel er vandaag een stevige wind staat blijven we bij ons besluit en tegen half elf vertrekken we vanaf de camping. Al gauw blijkt dat we niet de handigste weg naar het eerste knooppunt van de route hebben gekozen. We zijn al zeven kilometer onderweg voor we aan de eigenlijke route beginnen.

Het eerste deel van de route is tegen de wind in en eigenlijk vrij saai. De koloniën hebben we eerder al bezocht en voor de rest is er veel gras- en maisland te bewonderen. Alles wordt echter anders zodra we de Lindevallei bereiken. De rivier loopt grotendeels over de grens tussen Overijssel en Friesland. Het is er heerlijk rustig en het is een genot om door het landschap langs de rivier en haar zijarmen te fietsen. Voor Hilma alle kans om prachtige foto’s te maken.

Hierboven een foto van de Lindesluis waar tegenwoordig een bruggetje voor fietsers overheen is gemaakt. Na een overstromingsramp in 1825 is de originele sluis gebouwd als keersluis. Hierdoor, samen met de eveneens aangelegde dijken, werd het mogelijk om het hoge water van de Zuiderzee te keren. De keersluis was een last voor de scheepvaart. Reden om de sluis in 1870 om te bouwen tot een schutsluis.

Het molentje is paaljasker “de Hoeve”.  Een eenvoudig molentje om de polder droog te houden.

Tegen vier uur zijn we terug bij de camper. De teller geeft dik 66 kilometer aan voor een tocht die langzaam steeds leuker werd.

De weersverwachting voor morgen is niet al te fijn. 12 graden en een miezerige regen. Als dat morgen ook zo blijkt te zijn dan pakken we onze spullen in en gaan we terug naar Hasselt. Hieronder het kaartje van de route. De Garmin liet ons vandaag in de steek.

Misschien tot morgen

De zon schijnt deze morgen over de camping, maar de harde noordwesten wind zorg ervoor dat het toch wel wat frisjes aanvoelt.Dit is echter geen reden om van onze fietstocht door het Drents Friese Wold naar Appelscha en terug af te zien. Gewapend met een briefje met daarop de knooppuntnummers vertrekken we tegen half elf van de camping.

Het wordt een prachtige tocht door de natuur. In het Drents Friese Wold is zoveel te zien dat je er met gemak een week lang lopend of per fiets kan rondstruinen om telkens weer nieuwe plekken en en fraaie natuur te ontdekken. Mooie laantjes, een afwisseling van verschillende boomsoorten, bloeiende bomen, vennen, enz., enz.  Wie er oog voor heeft ontdekt telkens weer wat nieuws.

Wat ons opvalt ten opzichte van eerdere bezoeken aan het gebied zijn de ondergelopen stukken land waar de oude begroeiing nog door de waterspiegel breekt. Wij vermoeden dat, om vernatting van het gebied te bewerkstelligen, de grondwaterspiegel is verhoogd. Het zal op den duur mogelijk mooie natuur opleveren, maar nu ziet het er een beetje raar uit.

Voor morgen staat de door de camping verstrekte fietsroute met als titel “De kolonie en de Lindevallei” op het programma. 56 kilometer lang voert hij ons langs Frederiksoord, Willemsoord, Wolvega en Noordwolde. Hopelijk stuurt de wind en/of de regen onze plannen niet in de war. Morgenavond komt Gerben op de koffie.

Tot morgen

Na veel regen gisteravond schijnt vanochtend de zon weer in Vledder. Ons doel voor vandaag is de Lambertusmarkt in Oldemarkt die jaarlijks op Hemelvaartsdag wordt gehouden. Volgens de informatie staan over een lengte van meer dan anderhalve kilometer zijn ca. 170 kramen opgesteld.

Vandaag staat er een stevige wind uit het westen waar we op de heenweg vaak vol tegenin moeten fietsen. Gelukkig kan de koga voor wat ondersteuning zorgen. Als we nog maar een stukje onderweg zijn zien we, bij Willemsoord,  een enorme muurschildering.

De schildering is een herinnering aan de kolonie van welvarendheid die in Wllemsoord was gevestigd.  In deze kolonie werd niet alleen aan grondontginning en landbouw gedaan. Er was ook een fabriek (spinnerij) gevestigd. De koloniën die aan de wieg van onze huidige verzorgingsstaat stonden waren misschien toch minder sociaal en riekten een beetje naar uitbuiting. De volwassenen en weeskinderen stonden onder streng toezicht en er was een scherpe controle op de hoeveelheid werk die zij verrichten. De muurschildering geeft de werkelijkheid waarschijnlijk veel te rooskleurig weer. Ook het vrolijke in ijzer weergegeven gezinnetje komt niet overeen met wat je over de koloniën kunt lezen.

Ondanks de wind is het prettig fietsen. Onderweg passeren we een enorme kavel met bloeiende pioenrozen. Iets wat we hier niet direct hadden verwacht. Een stukje verderop een fraai vormgegeven bruggetje die de oevers van een waterleiding met elkaar verbind.

Aangekomen in Oldemarkt blijkt dat wij niet de enigen zijn die de markt willen bezoeken. Blij dat wij op de fiets zijn. Voor de al behoorlijk volle parkeerplaats staat nog een lange file auto’s te wachten. Voor de fietsen kunnen we nog wel snel een plekje vinden en daarna op naar de markt. Het is een gezellige markt maar het is wel erg druk. In een constante stroom mensen schuiven we rechts aanhoudend langs de kramen. Telkens andere etensgeuren, afkomstig van de rijkelijk aanwezige voedselkramen, prikkelen onze neus. Wij laten ons verleiden bij een visboer en de daar gekochte lekkerbekken dienen gelijk als lunch. Het is al drie uur geweest als we klaar zijn ons rondje langs alle kramen. Met enkele tassen vol nieuw gekochte spullen zoeken we de fietsen weer op.

Tijdens de terugweg hebben we veelal de wind in de rug en we schieten flink op. Bij De Blesse zien we kasteel Old Stoutenburght staan. Er is een restaurant in gevestigd en het is op afspraak te bezichtigen. Wij laten het vandaag bij een paar foto’s

Naast het kasteel bezoeken we een “Rustpunt” ,dat is ingericht bij camperplaats Stoutenbught, voor een kop koffie en een punt appeltaart. Op het knusse terrasje is het goed toeven en gezellig. Voor we vertrekken lopen we nog even een rondje over de camperplaats. We hebben zelden zo’n goed verzorgde camperplaats gezien. We nemen een folder mee en beloven de eigenaar dat we, behoudens calamiteiten, zeker een keer met de camper bij hem komen staan.

Tegen vijf uur zijn we na 43 kilometer fietsen en 3,5 kilometer slenteren weer bij de camper. Een beetje moe, maar we kijken terug op een geslaagde dag.

Morgen gaan we, als het weer goed blijft, op de fietse naar het Drents Friese Wold.

Tot morgen.

 

Vanochtend minder lang uitgeslapen dan we van plan waren. Jammer, maar niet heel erg. Kunnen we op ons gemak de laatste voorbereidingen treffen voordat we afreizen naar camping Padjelanta. We lunchen vroeg en om kwart over twaalf vertrekken we richting Vledder. Het is al druk op de weg met ook veel caravans en campers. Iets na enen sturen we de camper het terrein van de camping op waarna we onze plek snel gevonden hebben.

Padjelanta is een wat vreemde naam voor een camping. De naam komt van Badjelannda. Dit is Samisch voor “het hoge land”of “zomerweide”. De Sami leven in Noord Zweden. In de zomer brachten zij hun rendieren naar de Badjelannda. Momenteel is het ook de naam van een 210000nha groot natuurpark. De link is ontstaan doordat het brandweerkorps van Vledder vriendschappelijke contacten onderhield met een collega korps in Zweden waarbij men elkaar regelmatig wederzijds bezocht. Overal op de camping zie je de verbintenis met Zweden terug. De gebouwen zijn volgens Zweeds gebruik donkerrood geschilders en ook de waarschuwingsborden zijn Zweeds. Hoewel, wij hebben nog geen eland gezien.

We besluiten dat we vandaag de fiets maar eens laten staan en gaan te voet op weg naar Frederiksoord waar we het museum en de sporen met betrekking tot de “koloniën van welvarendheid” willen bekijken. De koloniën werden beheerd door de “Maatschappij van weldadigheid”. Deze maatschappij werd in 1818 opgericht met het doel de armen uit de steden door middel van werk, onderdak, scholing en zorg een perspectief op een beter bestaan te bieden. Jammer genoeg mocht Sem het museum niet in en een bezoek aan de bijbehorende tuinen werd ons afgeraden van wege de voorbereidingen  op een festijn dat daar binnenkort plaatsvind. Wel kregen we het advies om de uitgezette wandeling door het Sterrebos te volgen. Een raad die wij hebben opgevolgd.

Het Sterrebos is geen natuurlijk ontstaan bos maar is in 1770 aangelegd. De naam dank het bos aan het stervormig patroon van de paden die samenkomen op één plaats. Op dit centrale punt is een grote lindeboom geplant. Jagers hadden vanuit het middelpunt een overzicht van hoe het wild zicht verplaatste. Het bos was ook in gebruik voor de productie van timmer- en brandhout. Het is wel een prachtig mooi stukje bos en een aanrader voor iedereen die Vledder eens aandoet.

Na de rondwandeling zijn we via Vledder, waar we nog een patatje hebben gehaald, terug naar de camping gelopen. In totaal 13,5 kilometer en eigenlijk iets te ver voor Sem. Hij ligt nu achter ons zijn vermoeidheid luidruchtig weg te snurken.

Morgen gaan we op de fiets naar de Lambertus markt in Oldemarkt.

Tot morgen

Gisteren gebeld met de camping met de vraag of ze van zaterdag morgen tot zondagavond een plekje voor onze camper vrij hadden. Aangezien het dit weekend niet al te druk was konden we gerust vroeg aankomen en laat vertrekken. Rond 10 uur vandaag vertrokken we dan ook richting Vilsteren. Het was maar een half uurtje rijden, maar het camping gevoel was meteen aanwezig. Inschrijven en de camper installeren was zo klaar. We zetten de fietsen klaar en samen bepalen we langs welke knooppunten we willen rijden.

Eenmaal op de fiets bleek het wat kouder dan verwacht. Onderweg naar Vilsteren scheen de zon nog op de camper. Nu is de zon inmiddels verdwenen achter donker grijze wolken waaruit soms een beetje miezerige regen valt. Allemaal niet echt een probleem maar een zonnetje maakt alles wat vrolijker.

Tijdens het eerste deel van de tocht fietsen we door een redelijk vlak landschap dat wordt overheerst door groene weiden en grote boerderijen. Wat opvalt is dat hier, in onze beleving, veel minder vee in de weide loopt dan in Twente en de Achterhoek. Wat ons ook opvalt is de witte pauw die in de wei bij een dierenopvang trots zijn verentooi toont. Wat een prachtig beest.

We fietsen door en zijn tegen lunchtijd in Lemelerveld. Voor de lunch komen stoppen wij bij café/cafetaria ‘t Hoekje. Dit blijkt een geweldig goede keuze. Voor een heel acceptabele prijs krijgen we een bord boerenpatat aangevuld met een slagers gehaktbal. Boerenpatat is patat met uitgebakken stukjes spek en diverse groentes erdoor. Het is ook nog eens een enorme portie. Eigenlijk te veel, maar te lekker om niet op te maken. We moeten het er maar weer af fietsen.

Van Lemelerveld naar Lemele en vandaar de Lemelerberg op. Dankzij de elektrische ondersteuning in de klim niet echt een probleem. Op de Lemelerberg treffen we de schaapskudden aan.

Over de ene kant een mooi gezicht al die schapen. Over de andere kant is de doorgevoerde kaalslag diep triest. De vroeger zo mooie natuur is veranderd in een droge dorre zandvlakte waar nagenoeg niets meer groeit. Wie dit heeft bedacht had beter naar de Sahara kunnen emigreren.

Gelukkig vinden we ook nog een stukje waar de natuur nog niet is vernield.

Vanaf de Lemelerberg  gaat het verder naar Ommen en vervolgens terug naar de camping. Na het avondeten lopen we nog een stukje in de buurt van de camping. Het is er heerlijk rustig. Het geluid wat we horen wordt veroorzaakt door de honderden vogeltjes die nog genieten van de avond. Best een mooie omgeving.

Morgen maar weer op de fiets. Het plan is nu om dan richting Dalfsen/Heino te gaan.

Tot morgen

Vandaag geen noemenswaardige verandering in het weer. Na het gebruikelijke ochtendritueel gaan we weer op verkenning met de fiets. Dit keer fietsen we parallel aan de grens. Zowel langs de Nederlandse als de Duitse zijde. Over al in de achterhoek vind je kleine beekjes die hun weg vinden door het landschap. De onderstaande was wel de moeite van vastleggen waard. 

Wat verderop komen we langs de steengroeve van Winterswijk. Het initiatief voor de steengroeve kwam in de jaren in de jaren ‘20 van de vorige eeuw van Gerrit Jan Hannink. Hij vervoerde stenen vanuit Duitsland naar Nederland voor de verharding van wegen. Dit terwijl dezelfde steen ook bij Winterwijk in de grond was te vinden. In 1932 werd de steengroeve geopend. De huidige steengroeve is 27 hectare groot en bestaat uit 3 zogenaamde putten. Alleen groeve 3 is nog in gebruik voor winning van kalksteen ten behoeve van de wegenbouw. Vroeger werd de gewonnen kalksteen ook gebruikt voor de bemesting van grond en de fabricage van aardewerk.

Ook aan de Duitse grens is van alles te zien. In een weiland zien we een aantal runderen met opvallend lange horens. Met hun hoge schoft en ruige haren doen ze ons onmiddellijk aan buffels denken. Als het geen buffelsoort is dan hebben deze koeien er vast een keer naast geslapen. Ook Pasen wordt in Duitsland blijkbaar wat uitbundiger gevierd dan bij ons. Langs de route troffen we dit mooi gemaakte paastafereel aan.

Aan beide zijden van de grens komen beekjes voor. Deze met een fraai bruggetje. Een Nederlandse meneer wist te vertellen dat het een spoortunnel betrof. Misschien bedoelde hij een spoorbrug, maar in beide gevallen hebben we in de omtrek geen meter rail gezien.

Nu we een week hebben rondgefietst in Twente en de achterhoek mogen we wel constateren dat het wat wegen en (fiets)paden betreft geen paradijs voor fietsers is. Fietspaden zijn vaak smal en mul. Veel routes lopen over zandpaden die zijn verhard met grote stukken gebroken puin. Prima voor zware tractoren, maar niet erg comfortabel voor fietsers. De veel voorkomende klinkerwegen zijn vaak al lang in gebruik en er is veel ruimte tussen de stenen. Het stuur trilt bijna uit je handen. Het zelfde probleem doet zich voor bij veel asfaltwegen waarvan de toplaag ernstig is aangetast. In regio’s waar men graag recreanten wil ontvangen zou men toch ook meer moeten investeren in het onderhoud van het fietsnetwerk.

Sem wordt er overigens niet chagrijnig van. Hij begint op zijn oude dag eindelijk dit vervoer te waarderen.

Morgen alweer naar huis. Jammer, maar volgens de voorspelling is het mooie weer ook op na het weekend

Hold oe kreggel

Het kan blijkbaar niet op deze week. Wat een prachtig weer voor een vakantie in april. Vandaag een graadje minder en iets meer wind, maar wel weer de hele dag een stralende zon. Om hier energie van te krijgen heb je geen zonnepaneel nodig.

Het plan voor vandaag is simpel. We fietsen eerst naar Winterswijk waar we de markt willen bezoeken. In Winterswijk gaan we op zoek naar een knooppuntenkaart van de achterhoek en daarmee plannen we de rest van de route voor vandaag.

Het fietsen gaat voorspoedig en nog voor Winterwijk wacht ons de eerste verrassing. We komen langs de Olliemölle. Het betreft watermolen Den Helder in de langs landgoed Den Schooten lopende Boven Slinge. De molen werd gebruik voor graan malen en voor olie persen. In 2016 is de renovatie van de molen afgerond en het is momenteel echt een bezienswaardigheid.

Op de oude foto het schilderij “Baeke langs het bos” geschilderd door Piet Mondriaan in de periode 1894 – 1896. Vermoed wordt dat hij dit schilderij, of schetsen ervoor, gemaakt heeft bij bij de watermolen. Ernaast de foto van Hilma waarop te zien is hoe de bocht er heden ten dage uitziet.

Verder fietsend komen we langs een boerderij waar in een grote vijver een groep ganzen zwemt. Terwijl Hilma ze op de foto zet fiets er een ouder paar achter ons langs. De man beweert stellig tegen zijn partner “Dat zijn allemaal jonge zwanen”. Tja, niet iedereen heeft kennis van de natuur

Onze tocht voert ons verder langs het Korenburgerveen. Dit gebied is de kaamkamer van de Kraanvogel. We doen ons best, maar krijgen er vandaag geen één te zien

Wel komen we onderweg langs een paar prachtig onderhouden windmolens. Jammer dat ze geen van beiden draaien. Wind is er voldoende.

De volgende stop is bij recreatiegebied “Het Hilgelo” met centraal het grote meer. Sem heeft geluk. Tot 1 mei is hij er nog welkom.

In de Achterhoek is veel moois te zien in deze tijd van het jaar. Voorbeeld is de prachtige gevarieerde bomenrij. Bomen die nog in het blad moeten komen, bomen volop in het blad en het allermooist bomen volop in bloei.

Later als we weer bij de camper zijn zorgt Sem nog voor vermaak. Als wij het eten ophebben is hij aan de beurt. Dit keer is hij zo druk dat de bak telkens voor hem uitschuift juist onder het opstapje van de camper door. Op zijn buik voort tijgerend probeert hij zijn bak bij te houden.

Hold oe Kreggel